‘Birleşik mücadele ve dayanışmayı büyütmek için bir araya gelelim!’

Arama

“Yeni” -Olmayan- “Paradigma” nın Soru (n) ları

Jacques Brel’in bir şarkısındaki, “On n’oublie rien/ Hiçbir şeyi unutmayız,” vurgusu hemen her konuda kilit önemdedir; her önemli kavşakta/ yol ayrımında muhtaç olduğumuz uyarıdır. Şimdi herkese Eduardo Galeano’nun, “Hatıra çöplerini örtmeye hiçbir halının yetmeyeceğini bilmek için Freud olmamıza gerek yok” …[2] Pablo Neruda’nın, “Eskiden hayallerimiz vardı, gerçekleştirmeyi umduğumuz. Şimdi bırakın gerçekleştirmeyi, umabilmek en büyük hayalimiz oldu” …

09/03/2025 18:17 | Son Güncelleme : 20/11/2026 01:19 | Okunma Sayısı : 355 | Sibel Özbudun


“Yeni” -Olmayan- “Paradigma” nın Soru (n) ları
‘Birleşik mücadele ve dayanışmayı büyütmek için bir araya gelelim!’ ad image

“Yeni” -Olmayan- “Paradigma” nın Soru (n) ları

 

Sibel Özbudun-Temel Demirer

 

“Ben demiştim;

Bir gün canımız sıkılacak,

Bu kadar sıkıntının içinde.” [1]

 

Jacques Brel’in bir şarkısındaki, “On n’oublie rien/ Hiçbir şeyi unutmayız,” vurgusu hemen her konuda kilit önemdedir; her önemli kavşakta/ yol ayrımında muhtaç olduğumuz uyarıdır.

Şimdi herkese Eduardo Galeano’nun, “Hatıra çöplerini örtmeye hiçbir halının yetmeyeceğini bilmek için Freud olmamıza gerek yok” …[2]

Pablo Neruda’nın, “Eskiden hayallerimiz vardı, gerçekleştirmeyi umduğumuz. Şimdi bırakın gerçekleştirmeyi, umabilmek en büyük hayalimiz oldu” …

Sigmund Freud’un, “Belki de solmuş hayallerden daha kötü bir şey vardır: Tekrar hayal kurma isteğini kaybetmek” …

Umberto Eco’nun, “Deliler ve çocuklar her zaman doğruyu söylerler” …

George Orwell’in, “Aldatmacanın olduğu bir zamanda gerçek, devrim niteliğinde bir eylemdir” ...

Voltaire’in, “Hakikati arayacak her kim olursa olsun zulüm görecek,”[3] ifadeleriyle betimlenebilecek yol ayrımında, düşünce (ve sorgulama) yeteneği yerine tembelliğin, biatın ve de gerçekler yerine “varsayımlar ”ın ikame edildiği bir savruluşun ortasındayız.

Her şeyin “Godot” ilan edildiği beklenti kesitinde; eylemsizliklerine yenilmiş insan (lar)ın “Godot” adında, ne ya da kim olduğu bilinmeyen “bir kimseyi” / “bir şeyi” çözüm gördükleri bir “absürd”lüğün karanlığı, sözünü ettiğimiz.

Kuşku yok, çözümsüz değiliz; lakin zorun da zoru günler üstümüze gelirken, unutmamamız gerekenler listesine şunları da eklemeliyiz: “Karanlık zamanlarda yarasalar gibi geceleyin uçma riskini göze alacak kadar yetenekli olalım.

Karanlık zamanlarda her gün yutmak zorunda bırakıldığımız yalanları kusacak kadar sağlıklı olalım.

Karanlık zamanlarda hem yalnı kalabilme, hem de birlikte olabilme riskini alacak kadar yürekli olalım.

Karanlık zamanlarda haritaların ve zamanın sınırlarına inanmadığımız için güzellik ve adalet iradesi olan herkesin hemşehrisi ve çağdaşı olabileceğimizi bilecek kadar olgun olalım.

Karanlık zamanlarda bütün aksi kanıtlara rağmen, insanlık durumunun bu zahmete değer olduğuna inanmayı sürdürecek kadar inatçı olalım.

Karanlık zamanlarda ‘deli’ denilecek kadar deli olalım.

Karanlık zamanlarda vicdanımıza ve sağduyumuza aykırı emirler aldığımızda itaat etmeyecek kadar akıllı ve haysiyetli olalım.”[4]

Bunlardan “neden” mi söz ediyoruz?

2020’lerde “Kürt sorunu diyorlar, ne Kürt sorunu? Bu ülkede Kürt sorunu yoktur. Bunları biz çözdük. Buradan tüm güneydoğuya, doğuya sesleniyorum; ulaşıma bakın, altyapıya bakın. ‘Niçin kayyum atanıyor’ diyenlere sesleniyorum; bunlar oralarda devletten aldıklarını dağa gönderenlerdi. Biz hiç kimseyi dışlamadık, ötekileştirmedik. Akrep karakterli terör örgütünün kendi kendini sokarak bu fırsatı heba etmesine rağmen, bölgedeki insanlarla gönül bağını güçlendirerek yeni dönemi başlattık,”[5] diyen AKP’li Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın (bu kez Devlet Bahçeli’nin girişimi ve Abdullah Öcalan’ın “mektup”uyla) aktüalite ettiği, “1- Yürütülmekte olan süreç devlet projesidir.

2- Bu proje ağırlıklı olarak yerli ve milli projedir. Büyük oranda dış desteğe sahiptir.

3- Devlet açısından proje kardeşlikte terör duvarını ortadan kaldırmaktır,”[6] biçiminde tarif edilen “durum”dan ötürü…

Devlet Bahçeli’nin DEM Partili vekillerle tokalaştığından beri “barış” ve “çözüm süreci” beklentileri yeniden siyasetin gündeminin başında yer alır oldu. Ama iktidarın hamlelerini koşulsuz şartsız dayattığı tabloda çok bilinmeyenli “açılım” denklemi “çözüm süreci” sis perdesiyle kaplı, tartışmaları siyasetin gündeminden düşmüyor ve de sürecin nereye evrileceği belirsizliğini halen koruyor… Tabii artıları ile!

Bahçeli’nin girişiminin akabinde CHP ile HDP arasındaki “kent uzlaşması”nın sembolik ilçelerinden Esenyurt’un belediye başkanı Ahmet Özer tutuklandı, yönettiği belediyeye kayyum atandı; Mardin belediye başkanı Ahmet Türk de görevden alınarak yerine kayyum atandı.

Malum olduğu üzere, kayyum dalgasından en son Van ve Kars’ın Kağızman belediyeleri nasibini aldı. Bunlara ek olarak TSK’nın cihatçılar ya da doğrudan kendi güçleri aracılığıyla Kuzey ve Doğu Suriye’ye harekâları devam etti, halen de ediyor; tutuklama furyaları ve AKP’li Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın Özgür Özel’e, “Başkomutan olarak sana sesleniyorum; ayaklarını denk al, denk almazsan denk getirmesini biz biliriz!”[7] haykırışı eşliğinde…

Ve de 2018 yılında, “Sistem dışı hareketlerin iktidarla sınandığında girdiği türbülans ve siyasal patoloji Kürt hareketini de esir almış durumda. Diğer bir ifadeyle Kürt hareketinin Kürtler için önerdiği modellerin Kürtleri özgürleştirmediğini ve demokratikleştirmediğini cesur bir şekilde tespit etmemiz gerekiyor. Sistem dışı hareketlerin en büyük zaafının, kapitalizm karşısında sahip oldukları kaynakların veya araçların yetersizliği olmadığı bugün artık yeterince görülmüş durumda. Bu hareketlerin en büyük zaafının, aynı zamanda en güçlü oldukları ideolojileri olduğu artık bir sır değil,”[8] yolundaki “kehanet” Abdullah Öcalan’ın mektubuyla gerçeklenirken…

Burada yeri gelmişken bir kez daha belirtmeden geçmeyelim: Ezen ulus sosyalistleri olarak Kürt halkının irade beyanına, her ne yönde olursa olsun, saygılıyız. UKTH ilkeselliği ekseninde nasıl olursa olsun, karar ezilen ulusa aittir. Bize düşen, ezilen ulusların kaderlerini tayin hakkını “Ama”sız, “Fakat”sız savunan Marksist-Leninistler olarak, UKTH gerekliliğine saygılı olmaktır. Ancak bu tutum, meseleye ilişkin görüş beyanını engellemez.

Sakın ola birisi Selahattin Demirtaş’ın, “Silahı elinde tutanlar savaşı bitirmeye karar veriyorsa, sen bunun neyinden rahatsız oluyorsun?” sorusunu bize de yöneltmesin…

Silahı almak da, bırakmak da onu taşıyanın iradesindedir; buna itiraz etmek de mümkün değildir.

Kaldı ki, her savaşın ateşkes ve anlaşma ile biten bir sonu olabilir. 40 yıldır savaştığı devlet ile anlaşarak, barışarak savaşı sona erdirebilir. Buna hakkı vardır ki, itiraz edilen de bu değildir.

“Hayır” denilen Kürt meselesinin ulusal bir sorun olduğu, ulusal baskı altında yaşamak zorunluluğu, coğrafyasının bölünmüş, parçalanmış ve sömürgeleştirilmişliği, dayatılan “birlik”inin gönüllü değil, zoraki özellikler taşıması; kaderini tayin hakkı elinden alındığı hâlde; “Asrın Çağrısı”nda ulusal sorunun bugüne kadarki tüm çözümlerinin, “ulus-devlet, federasyon, idari özerklik ve kültüralist çözümler”in reddinin yanında, hiçbir hak talebinde bulunulmamasıdır.

 

SAVRULMA(LAR)

 

“Yeni Paradigma” diye sunulan UKTH’na “alternatif” söylem konusunda, “Barış mı, biat mı?” sorusu dillendirilirken; kimileri de top çevirerek, ardından susmayı maharet biliyor!

Oysa insan aklı nisyan ile malûl değildir. Örneğin Erdoğan’ın politikalarını -“nanê sêlê” yani “ikiyüzlü” ifadesiyle- eleştirip, “Seni başkan yaptırmayacağız,” diyen Selahattin Demirtaş’ın tavrı unutulabilir mi?!

Ya “özyönetim” konusunda denilenler?![9]

Ya da Hatip Dicle’nın, “Biz bağımsızlık fikrini çöpe attık,” sözleri?!

Veya KONGRA-GEL Eş Başkanı Remzi Kartal’ın, “Bu açıklama; kadınların, işçilerin, ekoloji mücadelesi verenlerin, kısacası tüm toplumsal kesimlerin demokrasi mücadelesinin başlangıcıdır. Önder Öcalan, tüm Ortadoğu’yu etkileyecek bir çıkış yapmıştır,”[10] abartıları!

Sonra “Sosyal ve demokratik bir cumhuriyet paradigması”[11] söylenceleri?!

Bir de gazeteci İrfan Aktan’ın, “Bu süreç tepeden başlatılıp aşağıya doğru götürülecek,”[12] Jakobenizmi?!

İlaveten: Oku uzağa atmak için yayı geriye germenin, yayın kırılması ihtimalini de içerdiğini unutan bilmişliğiyle Demir Küçükaydın’in, “İleri sıçramak istiyorsanız, gerileyip hız almanız gerekir. Oku ileri atmak için, yayı geriye doğru germeniz gerekir.”[13] “Öcalan’ın varlığı bu noktada bir şanstır. Bunu yapabilecek tek kişi Öcalan’dır. Bu nedenle Öcalan’ın bu silahlı mücadeleye son verme çağrısının desteklenmesi gerekiyor,”[14] totolojisiyle Dimyat’a prince giderken evdeki bulgurdan olma olasılığını perdelemesi?!

Ve 14 Şubat 2025’de DEM Parti Genel Başkan Yardımcısı Tayip Temelin, “Şu an Türkiye’nin gerçek anlamda bulunduğu riskleri, Ortadoğu’da ve dünyada gerçek anlamda güç olmasının önündeki pranganın Kürt sorunu olduğunun en bilincinde olan lider Sayın Bahçeli’dir”; DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan’ın, MHP Genel Başkanı Devlet, “Türkiye’nin size ihtiyacı var”;[15] Selahattin Demirtaş’ın, “Erdoğan, Bahçeli ve Öcalan… Allah hepsine uzun ve sağlıklı ömür versin ama hayatlarının son dönemecinde Ortadoğu barışı, tarihi Kürt-Türk barışı için inisiyatif almış bu üç liderin başarılı olabilmeleri için ben elimden gelenin fazlasını yapacağım,”[16] ifadeleri?!

Nihayet “Kraldan çok kralcı” Sırrı Süreyya Önder’in, “Devlet Bahçeli bana ‘Daha barış halayı çekeceğiz,’ demişti.”[17] “Devlet bey siyasi yaşamda gördüğüm en zarif insan. Ben cezaevine girdiğimde de geçmiş olsun mesajı göndermişti… (Öcalan’ın) Hiçbir şartı yok. Bu işin de pazarlığı ve şartı yok. Ne var? İşin gereklilikleri var…[18] Temaslar 16 sene hapisten başlıyor… Bu ülkeyi bölmeyeceğiz böldürtmeyeceğiz. Biz olmaya karar verdiysek birlikte yapacağız,”[19] ifadeleri, ister istemez, “Devlette daima her şey çok geçtir. Devlet ilacı cesetlerin üzerine serper!”[20] sözünü anımsatmıyor mu, Thomas Bernhard’ın?!

Devam edelim: 23 Ekim 2024’de Rudaw’a röportajında Abdullah Öcalan yeğeni milletvekili Ömer Öcalan’ın görüşmesinden aktardıkları: “Ben yakalandığımda çözüm için hizmete hazır olduğumu söylemiştim. Uçakta da söylemiştim, Ama bazıları bunu tersine çevirdi, ‘Öcalan kendini kurtarmak için bu sözleri söylüyor’ dediler. Bu mesele 2000’de çözülmeliydi, maalesef hâlâ çözülmedi. Ortadoğu için de ilginç şeyler söyledi. Türkiye kendini çözüm için hazırlamazsa, gelecekte Suriye, Irak, İran ve uluslararası güçlerin birçok planı var.” Buralarda devlet ilan edilmesi ihtimali var”?!

Ayrıca devletin çok üst düzey bir yetkilisinin İmralı’da Abdullah Öcalan’la görüştüğünden[21] söz edilip, DEM Parti Heyeti’yle ikinci kez görüşen Abdullah Öcalan’ın “İran, Irak, Suriye ve Türkiye’ye yönelik emperyalist emellere kapı kapatacak bir modelin inşası için büyük bir mesai harcadığı” kaydedilirken;[22] DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan, “Hiçbir dönemde olmadığı kadar hem Ortadoğu’da hem de Türkiye’de siyasal zemin bir kırılma ile karşı karşıyadır. Bu kırılmaları önlemenin bir yolu da var. Kendi iç demokrasisini toplumsal barışını sağlamış olan ülkeler bu yaşanan kaos ve kriz ortamından en az etkileniyorlar”;[23] yine DEM Parti Eş Genel Başkanı Tülay Hatimoğulları’nın, “Bu tarihsel kırılma anında ya pozitif bir kırılma gerçekleşecek, barışı inşa edeceğiz; ya negatif yönde kırılmalar gerçekleşecek, her yer Gazze olacak,”[24] sözlerine içkin “oyun kuruculuk” imaları…

 

“SÜREÇ”, “GÖRÜŞME”, V.D’LERİ…

 

George Orwell’ın, “Düşünün. Çünkü henüz yasaklanmadı,” sözünü anımsatan sis perdesiyle kaplı çok bilinmeyenli “çözüm süreci”ne dair şu notu da kaydetmekte yarar var: Cumhurbaşkanı Erdoğan bu sürece ‘Terörsüz Türkiye’ adını verirken, bunu bir barış ya da çözüm süreci olarak görmediğini ifade ediyor.[25]

Bu “süreç”, PKK’nin silahlı mücadeleye son vermesi ve örgütsel varlığını feshetmesini hedefliyor. 2024 Ekim’inde Devlet Bahçeli’nin başlattığı ve adı, “açılım”, “çözüm”, “barış” olmayan, illa bir isim verilecekse “Terörsüz Türkiye” denilen güzergâh PKK’nin silahlı mücadeleye son vermesi ve örgütsel varlığını feshetmesi süreci. “Yeni paradigma” dedikleri bundan ibaret; ve bu hiç de yeni değil.

En yalın hâliyle dünyayı/ hakikâti anlama, açıklama biçimi olarak tanımlanan paradigma; olup bitenlerin birbiriyle bağlantısını ve ne olursa ne olacağını öngörmeyi sağlar.

Bu bağlamda hemen herkes haklı olarak “yeni” ve “paradigma” sözcüklerinden Abdullah Öcalan’ın muradının ne olduğunu anlamaya çalışırken; bu kavramlara hangi içeriği yüklediği hâlâ müphem.

PKK’nin kurucu önderi Abdullah Öcalan’ın 1978’den beri paradigmalar konusunda çok aceleci ve değişken davrandığı bir sır değil; unutulmasın, çözüm sürecinin ana unsuru Türkler ve Kürtlerin “kardeş” ve İslâm’ın da, bu kardeşliğin temeli olduğu ifade edilip, iki “etnik kimliği” ve Ortadoğu’yu “İslâm kardeşliği” paradigmasıyla bütünleştirerek barışın inşa edilebileceği de iddia edilmişti.

Abdullah Öcalan’ın “yeni” diye ifade ettiği paradigmanın “eski”sinden pek de farklı olmadığı açıktır.

2009-2015’ten bugüne, süreçten sürece yaşananlar bunların tanığı, tarafıdır!

“Çözüm Süreci”nin miladı için farklı tarihlerden söz edilse de hem İçişleri Bakanlığının başlattığı Kürt Çalıştayları, hem de Oslo görüşmeleri nedeniyle temellerinin 2009’a uzandığını söylemek, mümkün.

2009’da dönemin Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün “Çok güzel şeyler olacak” sözleriyle müjdelediği çözüm sürecinin arka planında PKK’nin tek taraflı olarak ardı ardına ateşkes ilanları vardı.

Sürecinin ilk somut adımı olarak 2009 yılında Oslo’da MİT görevlileri ve PKK yöneticilerinin görüştüğü ortaya çıktı. Dönemin Başbakanlık Müsteşar Yardımcısı Hakan Fidan’ın da katıldığı görüşmeler “Erdoğan’ın samimiyetinin işareti” olarak gösterilmişti.

Oslo sürecinin bir adımı olarak Abdullah Öcalan’ın çağrısıyla Habur’dan PKK üyesi 34 kişi giriş yaparak teslim oldu.

2011’de çatışmaların yeniden başlamasıyla Oslo süreci kesintiye uğradı. Aynı yıl genel seçimleri öncesinde TSK’nın yeniden başlattığı harekâtlar, ve ardından Silvan’daki saldırı süreci kesintiye uğratırken peşi sıra gerçekleşen seçimlerde AKP rekor oy alarak üçüncü kez seçim kazandı.

Ardından 2012 Aralık’ında Erdoğan bir TV kanalında “Belki de Öcalan’la birileri İmralı’da görüşüyordur” derken; 2013 Ocak’ında müzakereler yeniden başladı.

2013’te İmralı görüşmeleriyle yeniden çözüm sürecine dönüldü. Silahlı mücadelenin sona erdirilerek demokratik bir çözümün yollarının açılması için bir imkân olarak devreye sokulan süreç, AKP tarafından kendi gücünü pekiştirmenin bir aracı olarak kullanıldı.

İktidarının ilk döneminde, AB dolayımlı demokratikleşme söylemi, AKP’nin alâmet-i farikalarındandı. Bu dönemde devlet içindeki güç mücadelelerinde üstünlük sağlamak için, ABD ve AB’nin desteğiyle birlikte içeride de demokratikleşme söylemi AKP’ye muhalefete de uzanacak bir ittifak alanı açıyordu.

2013’deki çözüm sürecine gidilirken, AKP bir yandan devlet içinde güç kazanmakla birlikte, ikili bir krizle karşı karşıya kalmıştı. Bir yandan iktidar ortağı cemaatle çatışmanın yarattığı gerilimler, bir yandan da Gezi/ Haziran’a uzanacak bir toplumsal mücadelenin yükselişi.

“Kürt açılımı” bir anlamda AKP için bu dönemdeki iktidar krizini aşabilmenin yollarından birisi olarak görüldü. Bunun bir parçası da tıpkı bugün de olduğu üzere, Büyük Ortadoğu Projesi içinde konumlanmış Neo-Osmanlıcılık bağlamında bir Kürt-Türk ittifakı oluşturulmasıydı.

İslâm kardeşliği ekseninde Türk-Kürt ittifakı üzerinden sınırların genişletilmesi görüşleri ilk kez o dönemde gündeme getirildi. Hatta bu görüşler çözüm sürecinin o dönemdeki metni olan ve 2015 Newroz’unda okunan Öcalan’ın mektubunda da ifadesini buldu.

“İslâm kardeşliği” vurgu aynı zamanda, Ortadoğu ittifakı içinde Türkiye’nin büyümesi olarak ifade edilip, çözüm sürecinin ortak hedefi ilan edildi.

Öcalan’ın 2013 Newroz’unda okunan mektubunda Ortadoğu’da Kürtlerin ve Türklerin bir araya gelerek önemli roller oynayabileceği ifade ediliyordu. İslâm Kürtleri ve Türkleri birleştiren esas unsur olarak gösteriliyordu.

Abdullah Öcalan’ın Newroz mektubunda ifade ettiği yaklaşım aynı zamanda AKP’nin Neo-Osmanlıcık vizyonu ile de uyumluydu. İçeride demokratikleşmeye dair birtakım adımlar da taahhüt edildi, birkaçı gerçekleştirilse de ömrü kısa sürdü. Abdullah Öcalan da yine aynı mektubunda PKK’nin silah bırakacağını taahhüt etmişti. Ancak Suriye sahasındaki gelişmelerin beklenen yönde ilerlememesi, bu yalancı baharın kısa sürmesine neden olacaktı.

2014’ün yaz aylarında Ortadoğu’da IŞİD ortaya çıktı. 2014 Eylül’ünde PYD’nin kontrolündeki Kobanê’yi kuşattı. Tayip Erdoğan, değişen Suriye denkleminde Türkiye sınırında Rojava’da ortaya çıkan Kürt inisiyatifini kendisine IŞİD’dan daha tehlikeli olarak değerlendirdi. Bu bağlamda o günlerde toplumsal hafızaya kazınan “Kobanê düştü düşecek” sözlerini sarf etti. Kobanê’nin IŞİD tarafından kuşatıldığı ve bir insani koridor açılması için Türkiye’nin inisiyatif alması gerektiği bir noktada 6-7 Ekim’de Kobanê’ye sahip çıkmak için Kürt illerinde halk sokaklara çıktı. Birçok yerde çatışmalar meydana gelirken, Türkiye Hizbullah’ı da kimi bölgelerde halka saldırdı. 8 Ekim’de Abdullah Öcalan’ın mektubu ile çatışmalar sona erdi.

Nihayet 2015’te Dolmabahçe’de AKP ve HDP temsilcilerin katıldığı bir toplantı ile Kürt sorununda çözüm sürecine ilişkin bir mutabakat metni imzalandı. 2013’te başlayan sürecin çözüme evrildiği “tarihsel” adımın müjdelenmesinden çok kısa bir süre sonra, Erdoğan çözüm sürecinin “buzdolabına” kaldırıldığını ilan ederek 7 Haziran seçimleri öncesinde bir manevraya imza atıyordu.

7 Haziran 2015 seçimlerinde Ahmet Davutoğlu’nun başında olduğu AKP, birinci parti olsa da tek başına iktidar olacak güce erişememişti. Bu yenilgi karanlık bir dönemin kapısını aralayacak bir kırılma noktası oldu. Bahçeli’nin her türlü koalisyon ihtimalini dışlamasının ardından Erdoğan’ın yeniden seçim ilanı ile girilen 1 Kasım süreci, ülke tarihinin en kanlı dönemlerinden birisine sahne oldu.

Erdoğan Bahçeli ile kurduğu ittifakla yeni döneme girerken, başkanlık sistemine geçişin taşları da kanlı bir savaşla döşenecekti. Öte yandan da Kürt hareketi de özerklik ilanları ile başlattığı hendek savaşları ile ülkenin her yanına patlatılan bombalarla genişleterek, bu kanlı savaşın parçası oldu. Bu kaos ortamı içinde 1 Kasım’da oylarını yüzde 50’lere çıkaran AKP, MHP ile birlikte sonrasında türlü hile ve oyunlarla tek adam rejime geçildi.

2013-2015 sürecini hatırlatırken, şimdi sürecin muhatapları bir kez daha herkesi “barış” çağrılarının arkasına dizilmeye davet ederken, hiç olmazsa o karanlıkta kalan günler hakkında tek bir söz dahi söylenmediğini de hatırlamalıyız değil mi?![26]

“İyi de bugün” mü?

Gazeteci Fehim Taştekin’in çok yerinde ifadesiyle “en iyisi biz yine Öcalan’la kaleyi içten fethedelim” diyerek haftalardır beklemede bırakılan DEM Parti heyetini İmralı’ya gönderdi. Bu artık yumurtanın gelip kapıya dayandığı andı.

Çünkü Ortadoğu’da Suriye’nin yıkılmasıyla jeopolitik bir deprem yaşanmıştı; bu ortamda T. “C”, “Kürt Kardeşliği”ni yeniden keşfetmek durumunda kaldı. Bir başka deyişle, adı konulamayan “yeni” süreç, şüphesiz ki Kürtleri sıkıca devlete bağlı kılarak korkulan gelişmeleri karşılama çabasıydı.

İlk adımı Devlet Bahçeli attı. “Kürt sorunu diye bir şeyin olmadığını, dolayısıyla bir çözüm sürecinden de bahsedilemeyeceğini” özellikle vurguladı ve Abdullah Öcalan’dan istedikleri tek şeyin “Türk-Kürt kardeşliğini zehirleyen terörü bitirmek” olduğunu söyledi. DEM Parti ise bu sözleri “Uzatılan elin çok kıymetli olduğu” yönünde okudu.

Abdullah Öcalan’ın mesajındaki “yeni paradigma” aslında onun için hiç de yeni bir şey değildi. O bunu -daha erken bazı sinyallerini saymasak bile- 1999’de açıklıkla dile getirmişti. O tarihte kendisini yargılayan mahkemeye sunduğu savunmasında Kürt sorununun çözümünün neden çok önemli olduğunu açıklarken şöyle diyordu:

“Cumhuriyet tarihinin bu en zor sorunu çözümlendiğinde Türkiye’nin iç barışından aldığı güçle bölgede lider bir ülke olarak hamle gücüne kavuşacağı kesindir. Ortadoğu’da liderlik dönemi Orta Asya’dan Balkanlar ve Kafkaslara kadar etkili olma anlamına gelecektir. Demokratik sistemin çözüm gücü, başta barış olmak üzere, birçok çelişki ve sorun olan bu bölgelere haklı bir müdahale ve desteğin verilmesi ve istenmesine de yol açacaktır.”[27]

O savunmasında Abdülhamit dönemini de içine katarak övgüyle sözettiği geçmişin Türk-Kürt ittifaklarını 23 Haziran 2006 tarihli görüşme notlarında bir kez daha savunarak şunları söylüyordu: Tarihte üç kez Türklerle Kürtler stratejik ittifak yapmışlardır. Kurtuluş Savaşı’ndaki ittifakın sonucunda Kürt ve Türk halkının elde ettiği ortak başarısının yanı sıra, Yavuz döneminde ve Alpaslan döneminde de stratejik ittifak yapılmıştır. 1071’de Alpaslan Roma İmparatoru Romen Diyojen’e karşı Kürtlerle ittifak yaparak Anadolu’ya girmiştir… Benzer şekilde Yavuz, Kürt ittifakını sağladıktan sonra Ortadoğu’ya girebilmiştir… Yavuz ittifakı sağladıktan sonra Çaldıran, Mercidabık, Ridaniye savaşlarını kazanarak Suriye, Arabistan, Mısır, yani Ortadoğu’ya egemen olabilmiştir…”[28]

Ve ardından da çözümsüz kalan Kürt sorununa dikkat çektikten sonra şu önermeyi yapıyordu: “Bu durumdan ancak Kürt-Türk kardeşliği temelinde bütün Ortadoğu’da ‘Demokratik Fetih’ yapılarak kurtulunabilir… Israrla vurguladığım gibi Türk-Kürt ittifakı da sağlanıp Ortadoğu’ya Demokrasi kültürü yerleştirilmelidir. Yavuz döneminde yapılan ittifak ile Ortadoğu feodal bir şekilde fethedilmişti. Yapılacak yeni ve demokratik bir ittifak ile Türkiye demokratikleşebilir ve bu demokrasi kültürü bütün Ortadoğu’ya taşınabilir…”[29]

Denilebilir ki yeni olan şey “Sevr Sendromu”nun depreşmesiyle, T. “C”nin kafasına bu uyarıların dank etmesidir.

Öcalan ile devlet arasında “Yeni Paradigma” uyuşmasına hizmet ettiği anlaşılan Munzur Üniversitesi’nden Prof. Dr. Ali Kemal Özcan ise konuk olduğu bir programda “Öcalan’ın yeni paradigması nedir?” sorusuna “Benim bildiğim tek paradigması tarihteki Türk-Kürt ittifaklarının kazandırdığı ve yine onu güncelleyince kazandıracağıdır” diyor. Türkiye’nin bütün Kürtlerle “Birleş-bütünleş-büyü” formülü uyarınca hareket etmesini savunuyor.

Öcalan’ın gerek o dönem, gerekse bugün Türk-Kürt ittifakını yeniden sağlama yönündeki telkinlerine daha açık sözlü bir tercümanlık yapan Ali Kemal Özcan “Ortadoğu’daki dördüncü Türk-Kürt ittifakının sağlanması, PYD-YPG silahlarının Türk-Kürt dostluğuyla ortak düşmanlara çevrilmesidir,”[30] diyor.

Abdullah Öcalan’ın çok yeni olmayan paradigması uyarınca düşünmeye başladıktan beri Kürt muhaliflerin tarihe bakışlarında bu yönlü bir gerileme dikkat çekicidir, ki bu bazen gericileşme demeyi hak edecek kadar Türk egemen bakışıyla uyumlu olabiliyor.

Abdullah Öcalan’ın kendisi dahil PKK geleneği başlangıçta o kadar Kemalist hayranı değilken, bu devletin sömürgeci bir karakterle kurulduğunu savunurken, dahası Türkiye Solu ile tartışmalarında sık sık “Bırakın bu Kemalist entrikaları,” gibi çıkışmalar yaparken, malûm paradigma değişimiyle politik argümanları da değişmeye başladı.

Kemalizm alerjisinden Kemalizm sempatisine bir dönüşüm oldu. Daha sonra bir de Hz. Muhammed’in “devrimciliği”ni keşfedilerek AKP iktidarı döneminde İslâm kardeşliğine ve bu temelde ittifaka yönelik mesajlar verdi. Böylece Kürt siyasetini Türk-İslâm sentezine yakınlaştıran etkilerde bulundu.

Son olarak da DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan “Öcalan’ın yanında değiliz ama, mesajında Çanakkale Ruhu olacak! Bu kadar, kısa ve net!,” diyebildi.[31]

 

“ASRIN ÇAĞRISI” VE TARİH

 

“Çağrı” metninde sunulan gerekçeler çok zorlama gibi duruyorken; Umberto Eco’nun, “Aydınlanmış entelektüel ahlâkın vazgeçilemez koşulu, tüm inançları, hatta bilimin mutlak gerçek dediklerini de eleştiriye tabi tutmaktan geçer,” uyarısı “es” geçilmemeli. Çünkü “Asrın Çağrısı” denilen metnin kendisi değil, ondan da önemlisi arka planı ve kimlerle yürütüldüğüdür.

Şu görülmeli: Abdullah Öcalan’ın çağrısında “Kürt”, “Kürdistan” sözcüklerinin geçmediği “Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı” daha öncekiler gibi hem biçim, hem içerik açısından ciddi olarak sorunludur.[32]

Çünkü ezilen sömürge halklarının -BM’in vaktiyle kabul ettiği ve hâlen de iptal etmediği- “ulusların kendi kaderlerini özgürce tayin etme hakkı”, yani bağımsız ya da başka bir devletle ortak olarak (federal veya özerk bir statüyle) kendi devletini kurma hakkı gibi temel hakların hiçbirinin esamisi yok.

Bu konuda Kürdistan Komünist Partisi (KKP), “Kürdistan meselesi çözümlenmedikçe Kürt halkı daima yeni mücadele araçlarını yaratmış yine yaratır. Kürt ulusal özgürlük mücadelesinin araçları koşullara göre değişir. Değişmeyen hedef, Kürt halkının federasyon, özerklik, otonomi vb. biçimi ne olursa olsun siyasi-coğrafik statüyü elde etmesidir,” vurgusuyla ekliyor:

“Öcalan’ın çağrısını birçok açıdan önemsiyoruz, ancak şu tespit ve önermelerine katılmıyoruz: “Aşırı milliyetçi savruluşunun zorunlu sonucu olan; ayrı ulus-devlet, federasyon, idari özerklik ve kültüralist çözümler, tarihsel toplum sosyolojisine cevap olamamaktadır”. Bu tespite katılmıyoruz çünkü Kürtler de bir millettir ve her millet gibi kendi kendini federal, özerklik veya bağımsız yönetme hakkına sahiptir.”[33]

Abdullah Öcalan’ın alt üst ettiği bir başka şey de Kürt realitesinin inkârına, “reel sosyalizm”in zerre katkısı olmadığıdır. Örneğin coğrafyamızda birinci Türkiye İşçi Partisi’nin 29-31 Ekim 1970’de Ankara’daki dördüncü büyük kongresinde Kürt sorununa dair alınan (ve 12 Mart darbesiyle partinin kapatılmasına gerekçe olarak gösterilen) kararlardır.

Abdullah Öcalan’ın yaptığı açıklamada “sorumluluğu üzerime alıyorum” demesine rağmen, gerçekte sorumluluğu “reel sosyalizmin çöküşü” ibaresiyle sosyalizme “ciro” etmeye kalkışması kabul edilemez.

Böylesi bir tavır post-modernist, neo-liberal argümanların bayatlamış ifadesidir.

Sormadan geçmeyelim: “Reel sosyalizm”in olmadığı yıllarda, “Yeni Dünya Düzeni”, “Tarihin Sonu”, “Küreselleşme” ile varılan ufuk, sürdürülemez kapitalizmin “III. Büyük Bunalımı”yla karşımıza dikilen emperyalist barbarlığın yerküreyi III. Dünya Savaşı’nın eşiğine getirmesidir!

Hakikât buyken sanık sandalyesine oturtulması gereken emperyalist kapitalizm değil de, sosyalizm olabilir mi?

Evet, “Çağrı” metnindeki “gerekçeler” çok zorlama gibi duruyor; yazarından bağımsız olarak okunsa elinin tersiyle itilecek ve ciddiye alınmayacak kadar çelişki ve yanlış belirlemelerle dolu bir belgedir. Verilmiş bir karara teorik gerekçe üretme ihtiyacıyla, gerçekler ters yüz edilmektedir.

Ayrıca “Kapitalist modernite Türklerle Kürtler arasındaki ittifakı parçalamayı esas gaye edinmiştir,” ve “Etkilenen güçler, sınıf temelleriyle birlikte buna hizmeti esas gaye edinmiştir,” ifadeleri teorik olarak sorunlu ifadeler, tespitlerken; Abdullah Öcalan’a “olağanüstü” güç vehmeden dogmatik yaklaşımın kavrayamadığı, “gerekçelendirmeler” ne ve nasıl olursa olsun, “Çağrı” ile somut hiç bir kazanım elde etmeden direnişe tasfiye etme çağrısı yapıldığıdır.

Bunların yanında, bu kadar radikal adımların atılmasını sağlayacak hangi güvencelerin olduğu ya da herhangi bir güvencenin olup olmadığı tamamen meçhul; kimi sözler verilmiş olsa da, bunların yerine getirileceğine dair bir umut beslemek için ortada hiçbir neden bulunmuyor. Aslî mesele, “Barışa şans tanıyalım, başarılı olursa iyi olur, olmazsa ne yapalım” sığlığı ile geçiştirilebilecek bir durum olmamalıdır.

Nasıl formüle edilirse edilsin, “gerekçeler” mevcut siyasal ortama hiçbir şekilde uymuyorken; “Ülkede kimlik inkârının çözülüşü” tespiti, çoğunluğu şaşkınlığa düşürüp, “Biz başka coğrafyada mı yaşıyoruz,” sorusunu sordurtuyor…

“İfade özgürlüğünde yaşanan gelişmeler” tespiti de benzer bir garabet…

“Türklerle Kürtlerin tarihsel ilişkisini, kardeşlik ruhu içinde inançları da göz ardı etmeden yeniden düzenlemek esas görevdir,” ifadesi ile coğrafyamızda halkların yaşadığı baskı ve sorunları egemen devletten soyutlama yanılgısına düşüyor. Kaldı ki coğrafyamızda aslî soru(n), halklar arasında değil, iktidar(lar)ın uyguladığı inkâr, asimilasyon ve katliamlardır.

Bu tür zorlama teorik “gerekçe”lendirmelerden yola çıkılarak “inkâra” ulaşılıyor: (PKK) “aşırı milliyetçi savruluşunun zorunlu sonucu olan, ayrı ulus-devlet, federasyon, idari özerklik ve kültüralist çözümler tarihsel toplum sosyolojisine cevap olamamaktadır”. Ulaşılan bu nokta, 47 yıllık varlığın tümünün inkârını barındırıyor. Bir ulusun kültürel taleplerini bile inkâr etme noktasıdır bu ve nesnel gerçeklikle uyuşmuyor.

“Demokratik Toplum” tasavvuruna gelince burada da bir soru(n) vardı: Bunda belirleyici olan Kürt ulusu ya da Öcalan değil, bizzat ve doğrudan Erdoğan-Bahçeli komutasındaki siyasi iktidardı. Yani T. “C”nin karara bağlayacağı bir süreçtir ki, egemenlerde ne bu niyet ne de meziyet oldum olası yoktu.

Abdullah Öcalan’ın yanılgıya düştüğü veya görmezden geldiği büyük gerçek tam da budur: Erdoğan ve Bahçeli’nin tekçi paradigmalarını ciddiye almak.

T. “C”den “Demokratik Toplum” beklentisi asla gerçekleşmeyecek bir “abesle iştigal”dir. Oslo görüşmeleri, Dolmabahçe mutabakatı ve bunların soykırımcı vahşi katliamlara varan sonuçları, en yakın ve sıcak tecrübeler olarak hâlâ akıllardadır.

Soru(n)lu açıklamada üç kritik mesaj öne çıkıyor: İlki, “PKK ömrünü tamamladı”; ikincisi “UKTH’dan (ya da dört parçada bağımsız sosyalist Kürdistan ve ayrılık talebinden) vazgeçiş”; Üçüncüsü de, “Demokrasi dışı bir yol yoktur. Olamaz. Demokratik uzlaşma temel yöntemdir,” vurgulu “Tek yol demokrasi” hedefi.

Bunlara ek olarak DEM Parti Eş Genel Başkan Yardımcısı Tayip Temel, “Silah bıraktım, öykü bitti demek değil” diye konuştu ve yasal düzenlemelere ihtiyaç duyulduğunu savundu. Bu çerçevede üç şarttan söz ederek; “Kürtlere kültürel-siyasal güvence: Kürtlerin kültürel, sosyal ve siyasal haklarının yasalarla garanti altına alınması. Yerel yönetimlerde ve demokratik siyasette kayyum ve baskıcı uygulamalara son verilmesi… İnfaz indirimi: Öcalan başta olmak üzere cezaevindeki PKK’lılar ve siyasi tutuklularla ilgili infaz indirimi… Dağdakiler: Silahların susmasını ve tümden devreden çıkarılmasını sağlayacak yasal çerçevenin oluşturulması”na dikkat çekti.

Ancak güvenlik kaynakları “Bizi açıklama bağlar” diyor; hiçbir pazarlık yapılmadığını ve bir vaatte bulunulmadığını ifade ediyordu.[34]

Bunlar konuşuluyorken; siyasetçiler, gazeteciler ve aktivistler Halkların Demokratik Kongresi yasal yapılanmasına yönelik “operasyon”da tutuklandı.

Kağızman Belediyesi’ne kayyum atandı.

27 Şubat 2025 sabahı CHP’li Beykoz Belediye Başkanı Alaattin Köseler, sabah 4’te evi basılarak, gözaltına alındı.

Öğle saatlerinde gazeteci Nevşin Mengü’nün PYD’li Salih Müslüm ile söyleşi nedeniyle terör örgütü propagandasından 15 ay hapis cezası aldığı ortaya çıktı.

CHP’li belediye başkanları, gazeteciler, hatta bir astrolog hâlâ cezaevindeydi…

Hemen herkes barışa destek veriyorken oluyordu bunlar.

Elbette kaygılar vardı ve sözkonusu kaygıların merkezinde sürecin otoriterliğin pekişmesine hizmet etme olasılığı ve iktidarın niyetinin “demokratikleşme ve demokratik siyaset alanının genişlemesi” olmadığı vardı.

“Barışa destek” de çok doğaldı. Ve eline silahı alanların bırakması da onların takdiri, iradesi ve kararıydı. Buna şüphe yoktu. Lakin itiraz; bütün bu yaşananların dikkatleri memleketin işsizlik, yoksulluk, hukuksuzluk gibi temel sorunlarından kaçırarak, otoriterliğin pekiştirilmesine yol açmasıydı.

Gazetecilerin evleri basılarak kelepçelendiği, adaletin olmazsa olmazı savunmanın örgütü baronun yok edilmeye çalışıldığı, seçilmiş belediye başkanları yerine kayyumlar atandığı, grevlerin yasaklandığı, emeklilerin ve asgari ücretle çalışan milyonların feryadının umursanmadığı koşullarda, itiraz şarttı.

Bunlar böyleyken; burada durup Fikret Başkaya’dan aktaralım: “Çöküş tablosundan çıkmak gibi bir amacı ve perspektifi olanların, AKP’nin neden iktidar olduğunu sorgulayarak işe başlamaları gerekiyor... Rejimin niteliğine dair bir yanılmasa olmamalıdır. Dinci AKP kurumların içini boşalttı, sınırlı, göstermelik demokrasiyi de by-pas etti… Olmayanı varmış sayarak sorunlarla yüzleşmek mümkün değildir… TBMM içi boş kabuk… Bir kıymeti-i harbiyesi yok! Bakanlar bakan değil, sarayın memuru, yargı yargı değil, medya varlık nedenine külliyen yabancılaşmış durumda… Devlet-Parti-Hükümet birliği söz konusu. Kuvvetler ayrılığı by-pas edilmiş dudumda… Böyle bir rejim, meşruiyetini kaybetmiş, rıza üretme yeteneği olmayan bir rejimdir… Baskıyı, şiddeti, devlet terörünü dayatmak dışında bir koza sahip değildir…”[35]

Ve Samet Erdogdu’dan bir ek daha: “Dikkat! Bu Türkiye Tayyibistan Türkiyesidir. Kendi tabirleriyle Yeni Türkiye, 21. Yüzyıl Türkiyesi...

Bahçeli kadife eldiven içinde demir elini DEM vekillerine uzatırken bu elin demir bir el olduğunu ima etmeyi unutmamıştı. Eli binlerce devrimcinin, Alevînin, Kürdün kanlarıyla ıslanmış bu herifin kadife eldivenli elinin hem kanlı hem de demirden olduğunu bilmemesi imkânsız olan DEM’ciler ise göklerde uçuyor, müjde üzerine müjde veriyordu…

TC devleti açısından Kürt bir ‘mesele’dir, ‘sorun’dur, ‘baş ağrısı yapan bir virüs’tür; ancak bu ‘musibet’ bir ‘tehlike’ olma boyutuna asla ulaştırılmadan elde bulundurulması gereken bir ‘oyun kartı’, ‘koz’, ‘fırsat’, ‘bahane’dir. Neyin bahanesi? ‘Adriyatik’ten Çin Denizi’ne kadar’ bir alanda hâkimiyet ve nüfuz peşinde koşan emperyalist Türkiye’yi kurmak için gerekli koşulları hazırlamanın, iklimi oluşturmanın, ‘Cihan Devleti’ yolunda adım adım ilerlemenin bahanesi, ‘enstrümanı’… Türk emperyalizminin Bismarckvari Kontinentalpolitik’ten (Kıtasal Politika’dan) Kayzer Wilhelm tarzı Weltpolitik’e (Dünya Çapında Politika yapmaya) yönelmesi ve bu politikada ‘Kürt kartı’nı panzer gibi kullanması…”[36]

O hâlde egemen sınıflar eliyle “demokratik” dönüşümün gerçekleştirilemeyeceği vurgusuyla hatırlatalım: “Devlet, bir sınıfın başka sınıflara hükmetme aygıtıdır.”[37]

“Biz devletin genel eşitlik demek olduğu şeklindeki bütün eski hurafeleri reddedeceğiz. Zira bu bir yalandır.”[38]

“Devlet öğretisi, toplumsal ayrıcalıkları, sömürüyü, kapitalizmin varlığını haklı çıkarmaya yarar.”[39]

“Yasalar mülkü olmayan, emek gücünden başka hiçbir şeyi olmayan, giderek yoksullaşan, her şeyini kaybederek proleterlere dönüşenlere karşı, mülkü ve mülk sahiplerini koruyordu. -Böyledir kapitalist toplum.”[40]

“Devlet, bir sınıf egemenliği organı, bir sınıfın bir başka sınıf üzerindeki baskı organıdır; sınıflar arasındaki çatışmayı hafifleterek, bu baskıyı yasallaştırıp pekiştiren bir ‘düzen’in kurulmasıdır.”[41]

“Toprak ve üretim araçları üzerinde özel mülkiyetin olduğu, sermaye egemenliğinin olduğu her devlet, ne kadar demokratik olursa olsun, kapitalist bir devlettir.”[42]

“Gerçek şudur ki, demokratik cumhuriyet aracıyla burjuvazi diktatoryasını uygulayan burjuva devlet, halkın yüzüne karşı burjuvaziye hizmet ettiğini itiraf edemez; doğruyu söyleyemez o, kurnazca davranmak zorundadır.”[43]

 

BİRAZ TARİH VE ABDULLAH ÖCALAN

 

Umberto Eco’nun kaleminden, “Bilgelik, putları yıkmak değil, hiç yaratmamaktır,” diyen tarih bilgisi muhtacı olduğumuz eleştirel düşünce ve davranışın ta kendisidir.

Herkesin malumu üzere Kürt sorunu, sadece coğrafyamızın değil, Ortadoğu’nun bir meselesi olarak yüzyılı aşkın süredir varlığını koruyor. Çünkü Kürdistan, Ortadoğu’nun dört ülkesi; Irak, İran, Suriye ve Türkiye olmak üzere dört parçaya ayrılmış durumda.

XVI. yüzyıldan itibaren Osmanlı İmparatorluğu sınırları içine giren Kürdistan, ilk parçalanmasını 1638’de Osmanlı Devleti ile İran arasında yapılan Kasr-ı Şirin anlaşmasıyla yaşadı. 24 Temmuz 1923’deki Lozan Antlaşması’nda ise, dört parçaya bölündü. Bu bölünmenin ardından her egemen devletin iç ulusal boyunduruğu altında yaşadı.

Fakat XIX. yüzyılın ilk yarısından itibaren Osmanlı Devleti’nin emperyalizmin yarı-sömürgesi hâline gelmesiyle birlikte, emperyalizme bağımlılık ilişkisi üzerinden sömürgeci boyunduruk gerçekleşti. Ve her bir parçasında baskı ve şiddetle asimilasyon politikaları içiçe yürütüldü. Bu duruma Kürt halkı çeşitli isyanlarla karşı durdu, değişik düzeylerde direnişler yaşandı.

Kürt meselesi Cumhuriyetin Osmanlı’dan devraldığı bir soru(n) iken; Cumhuriyetin kurucu kadrolarının ulus devlet kurma projeleri farklı etnisiteleri dışladı. Böylece Kürt meselesi daha sert bir sorun hâline gelip, Cumhuriyet tarihindeki Kürt direnişini devreye soktu.

Elbette Osmanlı döneminde de isyanlar yaşandı. Ancak bunlar çoğunlukla yerel Kürt otoriteleri ile merkez arasındaki çelişkilerden kaynaklandı. Bu isyanlar tarihi boyunca Kürt ulusal bilincine dair fikirler ve anti-sömürgeci odaklar oluştu. PKK bu tarihsel zeminin ürünüydü.

Tam da burada PKK’nin kurucusu Abdullah Öcalan’ın başını çektiği hareketin kritik evrelerindeki tutum ve ifadelerini, onun ağzından aktarmak faydalı olacak:

Öncelikle “Ben” meselesi…

► “Şimdi şu çok açıktır: Parti olmadan halkın direnişi olmaz, hatta ben olmadan halk olmaz. Bazıları bunu abartılı bulabilir, ama şimdi gerçekleşen budur. Benim otuz yıllık ayarlamam olmasaydı, Kürdistan halkının böyle doğuşu hikâyeydi. Böyle eylemim olmadan Türkiye’de herhangi bir demokrasi de gelişmezdi. Bunu ben söylemiyorum, Türkiye’de 40-50 yıllık demokrasi savaşı verenler söylüyorlar. Kimse demesin kendini abartıyor.”[44]

► “Ben kendi modelime ‘Büyük Demokratik Çözüm’ diyorum. ABD ve AB’yi aşarak yükselme modeli diyorum. Türkiye aydınlarına şu çağrıyı yapmak istiyorum: 1071’de Alparslan Silvan’da Kürtlerle ilişkiyi nasıl düzenlediyse, 1516’da Yavuz -egemen temelde de olsa- nasıl Kürtlerle ilişki düzenlemişse, 1920’lerde Mustafa Kemal Kürtlerle nasıl ilişki düzenlemişse; günümüz için de Türk aydınları, Kürtlerle ilişkiyi bunlar gibi düşünmelidir.”[45]

► “Kürtlerde her şey tokatla idare edilir, temel eğitim yöntemi tokattır, küfürdür, sert bakmaktır. Şimdi tümden böyle düşünülmeseydi, bu işi buraya kadar getiremezdim.”[46]

► “Benim aşmadığım, çözmediğim sosyolog kalmadı. Bu konuda fikir ve düşünce sahibiyim. Burada sosyologların da görevlerini üstleniyorum.”

“Pratik önerileri ortaya koymak benim için son derece kolaydır.”

“… Benim hiçbir şeyi öğrenmemi istemiyorlar. Ama benim anlama gücüm yüksektir, ben bazen bir tek cümleden bile sonuç çıkarabiliyorum.”

“Benim önereceğim çözüm planı… demokratik iradenin açığa çıkacağı bir çözüm öneririm. Hatta bu benim, İngiltere İspanya örneklerini bile aşacak demokratiklikte bir çözüm olacak.”

“Ben fiili olarak şu anda Kürtlerin sözcüsü olduğum gibi onların da fiilen sözcülüğünü en azından büyük bir kesiminin sözcülüğünü ben yapmak zorunda kalıyorum.”

“Bazıları müdahale anti-demokratiktir, bilmem müdahale demokrasiyi zorluyor diyor; tam tersi anti-demokratiktir. Yani ordu eğer ciddi bir siyasi misyon içindeyse -ki öyledir- daha fazla müdahale etmelidir. Hem de demokrasi adına.”[47]

Devlet (ile ilişki) konusu...

► “Biz, ulusal bağımsızlığın, eşitlik ve özgürlüğün çok çeşitli federasyonlar yoluyla da gerçekleştirilebileceğine inanıyoruz. Bunun biçimlerini de arayıp bulmak zor değildir. Devletleşmenin bağımsızlıkla ilişkisini çok çeşitli düzeylerde düzenleyebiliriz. Eğer açık olsaydı, Türk sistemi içinde de biz bunu oturtabilirdik. Birleşik kurumlarda, bağımsızlık-özgürlük temsil edilebilir.”[48]

► “Yani Türkiye devletinin yıkılmasından ziyade ki bize ısrarla söylendi, ‘siz bu devleti yıkmak istiyorsunuz, sizin her hareketiniz devleti sallıyor, bilmem yıkıyor.’ Ben buna şöyle bir cevap verdim. Devleti yıkmak değil, yeniden yapılandırmak…”[49]

► “PKK silahı bırakıyor, kamu düzeninin bir gücü hâline geliyor.”[50]

► “Eğer çözüm isteniyorsa herkesin, Kürtlerin de üzerinde mutabık kalacağı bir anayasa yapılabilir. PKK’ye de ‘Gel, bu anayasanın hazırlanış sürecine katıl’ denilebilir.”

“Türkiye Cumhuriyeti Anayasası bütün dil ve kültürlerin demokratik bir şekilde varlığını ve kendini ifade etmesini kabul eder… Bu cümleyi anayasaya koysunlar iki ay içinde PKK silahı bırakır. Ondan sonraki aşama demokratik yasalarla düzenlenir. Bu söylediklerim mümkündür, akan kanı durdurabiliriz.”[51]

► “PKK’nin askeri sorun olmaktan çıkması, Kürt sorununun siyasi çözümünün yolunu açacak ve beraberinde siyasi sorun olmaktan çıkması anlamına da gelecektir. Devletin bütünlüğünü birliğini zorlamaktan, ona güç verme sürecine girilecektir. Devletle demokratik bütünleşme yolu açıldıkça devlete karşıt konum aşılacaktır.”[52]

► “Türkiye burada büyük tehlikelerden korunma kadar, tersine yani güç kaynağına dönüştürme şansına sahip olacaktır. İçte ve dışta PKK’nin askeri savaş olanakları çözümle birlikte Türkiye’nin hizmetine girecektir…”[53]

► “Nasıl ki, Irak Cumhuriyeti kaldırıldı şimdi de TC kaldırılacak. Belki şimdi değil bir iki yıl ya da beş yıl sonra olacak bu. Bunları Genelkurmay’a da, MİT’e de söylüyorum. Ben bir Kürt olarak Kürtlerin güçlenmesini isterim, devlet kurmalarına da bir şey demem, ama bu şekilde kurulan bir devlet yeni sorunlara yol açar. Acemlerle, Araplarla ve Türklerle çatışır bu devlet…”[54]

► “Başbakana da bir çağrı yapıyorum. Cem Uzan gibi Allah’sız demiyorum, Allah’ına ve peygamberine bağlıysan Kürt kardeşlerine doğru yaklaş diyorum. Genelkurmay’a da çağrı yapıyorum. Soruşturmada bir temsilcileri ‘Sorunun çözümünü ABD, Avrupa’ya bırakmayalım, kendi aramızda hâlledelim’ demişti. Doğrudur. Ben de diyorum ki kendi aramızda hâlledelim. Genelkurmay’ı da buna çağırıyorum.”[55]

Başkalaşım…

► “Şunu bir kez daha taahhüt ederim ki partimiz ideolojik anlamda klasik komünist partilerden farklı olduğu gibi, Türkiye’nin mevcut sınırlarını değiştirme ve mutlaka ayrılma gibi ısrarlı bir çabamızın olmadığını belirtmek istiyorum. Ayrıca her türlü terör faaliyetini de reddediyoruz. Hem Kürt ve Türk halklarının içinde bulunduğu bu acı duruma son vermek ve hem de bölge barışı ve istikrarı için Parti olarak barışçıl bir çözüme hazır olduğumuzu iletmek istiyorum… Desteğinizin bir halkın katliamını durdurmak, kültürel kimliğini korumak, demokratik ve siyasi haklarını kazanmak için gayet önemli olduğuna içtenlikle inanmaktayım.”[56]

► “Kapitalist-emperyalist sistemin, insanın doğayla kurduğu dengeyi çok tehlikeli bir yıkım çelişkisine dönüştürdüğü gibi, toplumsal örgütlenişi de insanlığı tüketme ilişkisine kadar götürmüştür. Yani bu iki temel global çelişkiye yol açmıştır... Böylesine kapsamlı bir çelişkiye de çözüm gücü olabilmesi sosyalizmi güncelleştirebilir. Dolayısıyla dar sınıf tanımlaması ile yetinilemez.”[57]

Sosyalizme “itirazları”…

► “Marks’ta da aynı şey var. Kapitalizmi yeterince çözümleyemediği için yüz elli yıllık Reel Sosyalizm deneyimi ortada. Kapitalizme hizmet etmekten kurtulamadı…, klasik ulus-devlet anlayışıdan sıyrılamadıkları için Marks, Lenin, Çin, hepsi bu hataya düştüler.”

“PKK deneyimi bu anlamda dünya çapında kapitalist emperyalizmle dengeye ulaşan reel sosyalizmin kendi iç tıkanıklığı nedeniyle çözülüşe gittiği ve bundan dolayı sosyalizmin oldukça itibardan düşürülmek istendiği bir dönemde en büyük sosyalist eyleme ve onun ideolojik hattına ulaşabilen bir gelişme hareketidir.”

“Şimdi başlangıçta hazır olmasak da ve oldukça ulusal çapta bir hareket olduğumuzu söylesek de, mevcut uluslararası koşullar, bölgesel gelişmeler PKK sözcülüğünü evrensel çapta bir sosyalizm sözcülüğüne, onun temsiline doğru götürmektedir, adeta onu buna zorlamaktadır.”[58]

► “Bugün bölge devrimcisi olmak, PKK’nin bölge halklarının devrimci uyanışını hızlandıran mücadele çizgisine açık olmakla, en azından onu anlayış düzeyinde kavramakla mümkündür. Bunu anlamak Apocu dünya görüşünü tanımakla sağlanabilecek bir gelişmedir.”[59]

 ► “Bir Türkiye devrimcisi için Apoculuk PKK’lilik olarak yorumlanmamalıdır. Apoculuk bölge çapında bir dünya görüşüdür. Bilimsel sosyalizmin bilimsel anlamda Kürdistan gerçekliğine uygulanışıdır.”

“PKK ve önderliği salt Kürt ulusu için değil, ama aynı zamanda bölge ve dünya halkları için bir yeni örgütlenmedir, yeni kişiliktir, yeni umuttur. Onun önemi yarattığı gelişmelerin, bölgeyi ve dünyayı etkilemesinde ve insanlığın genel çıkarı için yarattığı etkidedir.”

“PKK hareketi, sosyalizmin dünya çapında gerilediği bir dönemde, aynı söylemle yola çıkıp, sosyalizme yeri yorumlar katarak bir halk hareketi ve giderek bölge hareketi olabilmiştir. İncelenmesi ve ders çıkarılması, bölge devrimcilerine yeni ufuklar açacaktır.”

“Daha önce Ekim Devrimi’nde ’mevcut burjuva demokratik devriminden hızla sosyalizme geçtik’ denildi. Kuşkusuz sosyalist uygulamalar da gelişti. Fakat öte yandan, burjuva demokratik devrimi de için için kendini sürdürdü; sonuçta Gorbaçov ve Yeltsin’le zaferini ilan etti.”[60]

► “Ekim Devrimi için erken doğum yapan bir devrim olduğu, dolayısıyla ağır bünyesel hastalıklar üzerine inşa edilen ve çözülmekten kurtulamayan bir sosyalizm biçimine yol açtığı çokça söylenir.”[61]

► “Ekim Devrimi önemli bir devrim olmakla birlikte, yine de fazla abartılmaması, hele hele dünyayı iki kampa ayırdığı ve hızla gelişen bir komünist devrime götürdüğü biçiminde aktarılmaması gerekirdi.”[62]

► “Eğer günümüzde bir sosyalist yenilenmeden bahsedeceksek, çelişkilerin düzeyini iyi yakalamak gerekir. Şu çok açık ki, emperyalist kapitalizme, sömürgeciliğe karşı 19. yüzyıl işçi edebiyatıyla, onun ideolojik silahları ile artık savaşılamaz. Ayrıca 20. yüzyılın ulusal kurtuluş silahları ile de savaşılamaz. Çelişkilerin vardığı aşama daha farklıdır. Bu farklılık, çözüm yollarına da yansımaktadır.”[63]

► “Eğer sosyalizmden söz edilecekse -ki bizim sosyalizme katkımız budur-, kapitalist tarihi, bireyi, toplumu, dünyayı ve hatta devleti nasıl ele almalıyız? Özellikle bireyden başlayıp giderek çevre sorunlarına kadar götürebilen bir yaklaşımın sahibi olursak, sosyalizm kavramlarına daha fazla yenilik getirebiliriz. Hatta sınıf temeline dayalı tahliller geliştirmek de fazla gerçekçi değildir. Çünkü bu kavramlar 19. yüzyılın kavramlarıdır… Marks ve bir anlamda Lenin döneminin işçi sınıfı ne Doğu’da, ne de Batı’da vardır. bu tür bir işçi sınıfı biraz Kürdistan gibi çok geri ülkelerde kalmıştır.”[64]

“Demokrasi” faslı…

► “Barzani ve Talabani hâlâ İngilizlerin oyununa geliyor. 1920’lerde oynanan oyun yine oynanmak isteniyor. Biz oyunu bozmalıyız. Kürtler demokrasiye muhtaç, olması gereken demokratik yapılanmadır. Güney’deki federal devlete karşı değilim ama özünün demokratikleştirilmesi gerekir. Amerika Ortadoğu’yu kendi çıkarları için demokratikleştirmeye çalışıyor. Bu özde bir demokratikleşme değildir.”[65]

► “Benim demokratik çizgim Kürdistan ve Ortadoğu’da sonuç vermezse on binlerce insan ölür, çok acı çekilir. ABD küresel taarruza geçmiştir. Ortadoğu’yu kendisi açısından serbest bölge hâline getirmek istiyor. Bu çizgisine gelmeyeni de tasfiye etmeye çalışıyor... Türkiye ABD çizgisine girmeye tümüyle hazır değil. Bu durumda ABD Kürt sopasıyla Türkiye’yi hizaya getirmeye çalışacak…”

“KADEK güneyde Kürt parlamentosuna girer. Tank da top da verirler. Konsey üyelerine de yer verirler. ABD çıkarına olursa, devlet de kurdurur. Sonradan yüz üstü de bırakabilir. Sonuçta halklara kötü miras kalır.”[66]

“Tavır”lar…

► “Ya köy bombardımanların

Beğendim
Bayıldım
Komik Bu!
Beğenmedim!
Üzgünüm
Sinirlendim
Bu içeriğe zaten oy verdiniz.

‘Birleşik mücadele ve dayanışmayı büyütmek için bir araya gelelim!’ ad image

Bunlar da ilginizi çekebilir

‘Fon krizi’ son kriz olabilir mi?

‘Fon krizi’ son kriz olabilir mi?

Erdoğan rejimi, 2026 “fon krizi”nin çalkantıları içinde açık denizde apansız patlak veren fırtınaya yakalanmış arızalı bir tekne gibi her gelen dalgayla biraz daha savruluyor. Bu krizin derinliğini ve kendine özgü dinamiklerini teşhis edemeyenlere ve 2015’ten bu yana birbirini izleyen darbeler sürecinde yenilgici bir ruh haline kapılanlara, bu da 25 yıldır gelip giden, bir süre sonra yatışması kaçınılmaz bir başka kriz gibi görünebilir.

2 saat önce
Kürt Sorunun Çözümünde MİT Başkanı,Bahçeli'nin...

Kürt Sorunun Çözümünde MİT Başkanı,Bahçeli'nin...

Çözüm Sürecinin Hangi Aşamasındayız. Çözüm sürecine dair birinci, ikinci, üçüncü aşamalar gibi sıralamalar yapılıyor. İlginç olan bu sıralamaları devlet yapmıyor. Kürt Politik Hareketi yapıyor. Bu sürecin iki temel aşaması var. Birincisi PKK’nin Silahlı Mücadeleyi sonlandırma kararı ve bunun hayata geçirilmesi. İkincisi ise birincisine bağlı olarak devletin atacağı hukuki, politik ve toplumsal adımlardır.

2 gün önce
İspanya’daki hareketlerin arka planı: Soldaki kopuş..!

İspanya’daki hareketlerin arka planı: Soldaki kopuş..!

İspanya’da son yıllarda sınıf mücadelesinin yeniden canlanma dinamikleri ve kiracılar hareketinin yaptığı büyük atılımın arka planında, en genç kuşak işçilerin ve öğrenci-genç işçilerin hızla siyasallaşma ve yeni mücadele kanalları açma süreçleri var. Özellikle Bask, Katalonya ve İspanya solunda 2018-2024 döneminde yaşanan “büyük ayrışma ve kopuş dalgası”, genç kuşakların daha devrimci bir eğilimle yeniden örgütlenmesine ve mücadelesine yeni bir motivasyon, taban inisiyatifi ve yeni kanallar açmaya başladı.

5 gün önce
Yorumlar

‘Sansür hayır! Habere Özgürlük ve İnsanca yaşamak İçin..!"