‘Birleşik mücadele ve dayanışmayı büyütmek için bir araya gelelim!’

Arama

Yeni bir sınıf hareketi için somut mücadele programı

Türkiye’de işçi sınıfı, sermayenin daha fazla kâr ve daha ucuz emek uğruna yürüttüğü çok yönlü bir saldırıyla karşı karşıyadır. Ücretlerin baskılanması, vergi yükünün çalışanların sırtına bindirilmesi, sendikal örgütlenmenin engellenmesi, grevlerin yasaklanması ve mücadeleye öncülük edenlerin tutuklanması aynı sınıfsal ilişkinin içinde ele alınmalıdır. Bu saldırılara karşı kurulacak mücadele programının da ekonomik, sendikal ve siyasal bütünlüğü olmak zorundadır.

04/09/2026 09:46 | Son Güncelleme : 20/11/2026 00:57 | Okunma Sayısı : 223 | Super Admin


Yeni bir sınıf hareketi için somut mücadele programı
‘Birleşik mücadele ve dayanışmayı büyütmek için bir araya gelelim!’ ad image

 Yeni bir sınıf hareketi için somut mücadele programı:

 Sermayenin örgütlü gücüne karşı sınıfın birleşik mücadelesi

Kâmil Kartal

Türkiye’de işçi sınıfı, sermayenin daha fazla kâr ve daha ucuz emek uğruna yürüttüğü çok yönlü bir saldırıyla karşı karşıyadır. Ücretlerin baskılanması, vergi yükünün çalışanların sırtına bindirilmesi, sendikal örgütlenmenin engellenmesi, grevlerin yasaklanması ve mücadeleye öncülük edenlerin tutuklanması aynı sınıfsal ilişkinin içinde ele alınmalıdır. Bu saldırılara karşı kurulacak mücadele programının da ekonomik, sendikal ve siyasal bütünlüğü olmak zorundadır.

Sermayeyi yalnızca birbirinden bağımsız patronların toplamı olarak görmek bizi yanlış bir mücadele anlayışına götürür. Patronlar pazar, ihale, yatırım ve kâr paylaşımı için birbirleriyle rekabet ederler. Ancak aralarındaki rekabet, emek karşısındaki ortak sınıf çıkarlarını ortadan kaldırmaz. Ücretlerin düşük tutulması, çalışma koşulları üzerindeki denetimin işverende kalması ve işçilerin bağımsız örgütlenmesinin sınırlandırılması, bu ortak çıkarın temel dayanaklarıdır.

Bu çıkar ortaklığının örgütsel karşılıkları da vardır. İşveren sendikaları, sermaye dernekleri, meslek ve ticaret örgütleri, sektörel birlikler ve holding yapılanmaları, sermayenin taleplerini bir araya getirdiği ve siyasal karar süreçlerine taşıdığı kanallardır. Sermaye, kendi içindeki bütün anlaşmazlıkları çözmeden de emek maliyetini düşürmek ve işyerindeki egemenliğini korumak için ortak tutum geliştirebilir. İşçi sınıfının örgütlenmesini tartışırken sermayenin bu iç örgütlenmesini ve sınıfsal hareket kabiliyetini gözden kaçıramayız.

Bir işyerinde sendikal örgütlenmenin yenilgiye uğratılması, diğer işverenler için de cesaret verici bir örnek olur. Bir direnişin kazanması ise başka işyerlerindeki işçilere mücadele edebileceklerini gösterir. Bu nedenle tek bir fabrikadaki ücret kavgasının, bir madendeki direnişin veya enerji veya bir belediye şirketindeki örgütlenmenin sonucu o işyerinin kapısında kalmaz. Sermaye bunun sınıfsal anlamını görürken işçilerin mücadelesini işyeri sınırlarına hapsetmek, karşı tarafın üstünlüğünü kabullenmek olur.

 

Sermaye rekabet ederken de sınıf olarak örgütlüdür. İşçi sınıfının da kendi farklılıklarını ortak mücadele iradesi içinde birleştirmesi gerekir.

Devletin çalışma yaşamındaki rolünü de bu güç ilişkisi içinde değerlendirmek zorundayız. Asgari ücretin düzeyi, verginin kimden ve nasıl toplandığı, toplu sözleşmeye hangi koşullarla ulaşılabildiği ve grev hakkının sınırları siyasal kararlardır. İşçiyle patron, bu kararların karşısına eşit ekonomik olanaklarla çıkmaz. İşçinin geçimini sürdürmek için ücretine hemen ihtiyacı vardır; sermaye ise bekleme, dava açma, hukuk hizmeti satın alma ve üretimi yeniden düzenleme olanaklarına sahiptir. Hakların kullanılmasını geciktiren bir düzen, bu eşitsizliği sermaye lehine büyütür.

Bugünkü sendikalaşma tablosu bu koşullardan bağımsız değildir. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının Temmuz 2026 verilerine göre 17 milyon 630 bin 475 kayıtlı işçinin 2 milyon 432 bin 789’u sendika üyesidir. Sendikalaşma oranı yaklaşık yüzde 13,8’dir. Faaliyet gösteren 246 işçi sendikasının yalnızca 60’ı işkolu barajını aşmaktadır. Üstelik sendika üyeliği, toplu sözleşme hakkından fiilen yararlanmak anlamına gelmemektedir.

Bu tablo karşısında işçiye “Neden örgütlenmiyorsun?” diye sormadan önce, örgütlenmek isteyen işçinin karşısına hangi güçlerin, hangi yasaların ve hangi baskı araçlarının çıkarıldığına bakmak gerekir. İşçi, ücretini yükseltmek için sendikalaşırken elindeki ücretini de kaybetme tehdidiyle karşılaşmaktadır. Düşük ücret ve iş güvencesizliği, örgütlenmeyi zorlaştıran bir baskı düzeni yaratmaktadır.

Asgari ücret politikası bu düzenin merkezindedir. 2026 için belirlenen aylık asgari ücret brüt 33.030 TL, net 28.075,50 TL’dir. Bakanlığın yayımladığı hesapta bu tutar yılın tamamı için geçerlidir. Ücret sabit tutulurken yaşam giderlerinin artması, işçinin aynı emeği karşılığında giderek daha az geçim aracına ulaşması demektir.

Asgari ücretin düşük tutulmasının etkisi, yalnızca bu ücretle çalışanlarla sınırlı kalmaz. Toplu pazarlığın zayıf olduğu yerde işveren, asgari ücreti diğer ücretleri de aşağıya doğru sıkıştırmanın ölçüsüne dönüştürür. Kıdem, meslek, deneyim ve sorumluluk farkları aşınır. Yıllarca çalışan işçiyle yeni işe giren işçi, aynı düşük ücret düzeyinin çevresine yığılır. İşverenin “Asgari ücretin üzerinde veriyorum” sözü, insanca yaşam talebini bastırmanın gerekçesi hâline gelir.

Örneğin asgari ücretin yüzde 50 üzerinde çalışan bir işçinin ücreti, sonraki dönemde asgari ücretin yalnızca yüzde 15 üzerinde kalıyorsa ücretler arasındaki mesleki ve kıdemsel fark daralmıştır. Bunun çözümü asgari ücret artışına karşı çıkmak olamaz. Çözüm, bütün ücretleri yükseltecek ve kazanılmış farkları koruyacak ortak bir ücret mücadelesidir. İşçileri ücret düzeylerine göre birbirine karşı konumlandıran anlayış, sermayenin işini kolaylaştırır.

Vergi uygulamaları da ücret mücadelesinin ayrılmaz bir parçasıdır. Mevcut düzenlemede ücretin asgari ücrete karşılık gelen kısmı için gelir ve damga vergisi istisnası vardır. Ancak bu istisna, asgari ücretin üzerindeki kazancın vergilendirilmesini ve yıl içinde biriken matrahın işçiyi üst vergi dilimlerine taşımasını engellemez. Vergiye tabi prim, ikramiye ve fazla çalışma karşılıkları da bu birikime katılır.

2026 ücret gelirleri tarifesinde yıllık matrahın ilk 190 bin liralık bölümü yüzde 15, 190 bin–400 bin lira arasındaki bölümü yüzde 20, 400 bin–1,5 milyon lira arasındaki bölümü yüzde 27 oranında vergilendirilmektedir. Üst dilimlerde oranlar yüzde 35 ve yüzde 40’a çıkmaktadır. Yüksek oran bütün ücrete değil, ilgili dilime giren kısma uygulanır. Buna rağmen brüt ücretle çalışan işçinin eline geçen net ücret yıl içinde gerileyebilir.

İşçi, hayat pahalılığını karşılamak için zam mücadelesi verir; kazandığı artışın bir bölümünü vergi kesintisiyle kaybeder. Daha fazla çalışarak açığını kapatmaya uğraşır; vergiye tabi fazla mesai kazancı da matrahını yükseltir. Ücret artışının bir bölümünü geri alan bu işleyişe karşı mücadele etmeden, toplu sözleşmede elde edilen brüt zam oranıyla yetinilemez. İşçinin yıl boyunca eline geçen net geliri ve bu gelirin satın alma gücü esas alınmalıdır.

Vergide adalet talebimiz de sınıfsal bir tercihi ifade etmelidir: Düşük ve orta ücretlerin yükü azaltılmalı; yüksek kazançların ve büyük servetlerin vergilendirilmesi güçlendirilmelidir. İşçinin geçim araçları üzerinden alınan yükle sermayenin birikimi üzerindeki yük aynı gözle değerlendirilemez. Net ücret güvencesinin ve vergi dilimi kayıplarının işverence karşılanmasının toplu sözleşme taleplerine konulması, bu mücadelenin işyerindeki somut karşılıklarından biridir.

İşçi ücretini ve çalışma koşullarını değiştirmek için örgütlendiğinde bu kez sendikal barajlarla karşılaşmaktadır. Mevcut sistemde toplu sözleşme yetkisi için sendikanın işkolunda en az yüzde 1 üyeye ulaşması; işyerinde yarıdan fazla, işletmede ise en az yüzde 40 üyelik sağlaması gerekir.

Varsayımsal olarak bir milyon işçinin bulunduğu işkolunda sendikanın barajı aşabilmesi için en az 10 bin üyeye ulaşması gerekir. Aynı sendika 300 kişilik bir fabrikada 240 işçiyi örgütlese bile işkolu barajını aşamamışsa o fabrikada toplu sözleşme yetkisi alamaz. İşyerindeki yüzde 80’lik işçi iradesi, ülke çapındaki yüzde 1 koşuluna takılır.

Böyle bir sistemde işçiye sendika seçme hakkı tanınırken bu seçimin sonuç doğurması engellenmektedir. İşkolu barajı, yeni örgütlenmelerin önüne set çekerken yerleşik sendikal yapılara korunaklı bir alan sağlayabilmektedir. Barajları yalnızca küçük sendikaların sorunu olarak görmek, işçi sınıfının kendi örgütünü özgürce seçme hakkını dar bir sendikal rekabete indirgemektir.

Barajı aşan sendikanın önüne ise yetki itirazı çıkmaktadır. İşyerinin veya işletmenin kapsamı, işçi sayısı, üyelikler ve kayıtlar üzerinden yürüyen uyuşmazlıklar toplu sözleşmeye giden yolu uzatabilmektedir. Kanun, somut delil içermeyen itirazın incelenmeden reddedilmesini öngörür. Ancak itirazın karar kesinleşinceye kadar yetki işlemlerini durdurması, gecikmeyi işveren açısından kullanılabilir bir olanağa dönüştürmektedir.

Yerel mahkemede kayıtların toplanması, incelemeler ve duruşmalar beklenir. Karar istinafa taşınırsa bölge adliye mahkemesinin incelemesi başlar. Ardından temyiz yoluyla dosya Yargıtaya gidebilir. Kaldırma veya bozma kararı, yeniden yargılamayı gündeme getirebilir. Her dosya bütün aşamalardan geçmez; fakat geçen dosyalarda işçinin toplu sözleşmeye ulaşması bir aşamadan diğerine ertelenir. Kanunun istinaf ve Yargıtay incelemeleri için öngördüğü birer aylık sürelerin varlığı, fiilî gecikmenin sonuçlarını kendiliğinden ortadan kaldırmaz.

Anayasa Mahkemesi'nin çeşitli başvurular sonucu verdiği kararlarda yetki uyuşmazlıklarının uzun sürmesini toplu iş sözleşme süreçlerini engellediği gerekçesiyle hak ihlali saymasına rağmen uyuşmazlıklarda çok uzun yargı süreçleri halen devam ediyor. İşçinin hakkını yıllarca kullanamaması, yalnızca bir yargılama takvimi sorunu değildir; örgütlü mücadeleye doğrudan zarar veren bir sonuçtur.

Dava sürerken işyerinde hayat durmaz. İşveren üretimi ve işçi üzerindeki yönetim yetkisini sürdürür. Bu sırada öncü işçilerin çıkarılması, üyelerin istifaya zorlanması veya işçilerin farklı şirketlere dağıtılması, sendikanın fiilî gücünü aşındırır. İşçinin evine götüreceği ekmek, ödeyeceği kira ve çocuğunun ihtiyacı ise mahkeme kararını bekleyemez.

Yetki tespitinde başvuru tarihi esas alınır; sonradan yaşanan üye kayıpları başlangıçtaki çoğunluğu kendiliğinden geçersiz kılmaz. Fakat dosyada çoğunluğu korumakla işyerinde örgütlü gücü korumak aynı şey değildir. Sendika davayı kazandığında öncüleri işten çıkarılmış, üyeleri dağıtılmış bir işyeriyle karşılaşabilir. İşverenin zaman kazanma hesabı tam da burada anlam kazanır: Davanın sonunda haksız çıkmak, aradan geçen sürede örgütlenmeyi zayıflatmış olmanın sonucunu kendiliğinden ortadan kaldırmaz.

Sermaye yalnızca yasaları çiğneyerek hareket etmez; yasaların sağladığı olanakları, hakların kullanımındaki gecikmeleri ve ekonomik gücünü birlikte kullanarak da işçiyi örgütsüz bırakmaya çalışır.

Sendikal nedenle işten çıkarmayı yasaklayan hükümlerin varlığı bu yüzden tek başına yeterli değildir. İşçi işini hemen kaybederken hakkına yıllar sonra ulaşıyorsa koruma eksik kalmaktadır. Sonradan ödenen tazminat, dağıtılmış komiteyi ve kaybedilmiş mücadele güvenini geri getirmez. İşçinin örgütlenmesini zamanında korumayan bir düzenin maliyeti işverenin hesabına, bedeli işçinin hayatına yazılır.

Bu baskı barajlarla, işten atmalarla ve yetki davalarıyla sınırlı da kalmamaktadır. Hakları için direnen işçilerin gözaltına alınması, mücadeleye öncülük eden sendika yöneticileri ve örgütlenme uzmanlarının tutuklanması, bütün işçi sınıfına yöneltilmiş açık bir gözdağıdır. Sermayenin karşısında örgütlenenlere, hak aramanın bedelinin işsizlik ve hapishane olduğu dayatılmaktadır. Bu saldırılara karşı tutuklanan mücadele arkadaşlarımızın özgürlüğünü savunmak, ortak mücadele programımızın ayrılmaz bir parçasıdır.

Sendikal mücadele suç değildir; işçi haklarını savundukları için tutuklanan bütün mücadele arkadaşlarımız derhâl serbest bırakılmalıdır!

Karşımızdaki bu bütünlük, sendikal mücadelenin hedefini ve örgütlenme biçimini yeniden düşünmemizi gerektiriyor. Sermaye emek karşısında ortak çıkarlarını örgütlerken işçilerin birbirinden kopuk mücadelelere mahkûm edilmesi kabul edilemez. Bir işyerinin direnişini yalnız o sendikanın sorunu sayan, dayanışmayı ziyaret ve açıklamalarla sınırlayan, siyasal sorumluluğu mahkeme sonucuna erteleyen anlayışla bu saldırı aşılamaz.

Yeni bir sınıf hareketi için ortaklaşabileceğimiz somut talepler, bu sınıfsal karşılaşmanın içinden çıkarılmalıdır:

İnsanca ücret: Asgari ücret, işçinin ailesiyle birlikte insanca yaşayabileceği düzeye yükseltilmeli ve üç ayda bir hayat pahalılığına göre güncellenmelidir. Bütün ücretlerde satın alma gücü, kıdem ve mesleki nitelik farkları korunmalı; enflasyon kaybına ek olarak refah payı kazanılmalıdır. Ücret mücadelesi yıl sonuna sıkıştırılmamalıdır.

Vergide adalet: Asgari ücret istisnası korunmalı; düşük ve orta ücretlerde vergi yükü azaltılmalıdır. Acil talep olarak bu ücretlerde gelir vergisi oranı yüzde 15’i aşmamalı; dilim eşikleri enflasyonun işçiyi yapay biçimde üst dilimlere taşımasını önleyecek şekilde düzenlenmelidir. Büyük servet ve yüksek kazanç üzerindeki vergi yükü artırılmalıdır.

Barajsız örgütlenme: İşkolu barajı kaldırılmalıdır. İşçilerin kendi sendikalarını seçme iradesi ülke çapındaki üyelik koşuluyla etkisizleştirilmemelidir. İşyeri ve işletmedeki temsil düzeni işçilerin özgür iradesini esas almalı; uyuşmazlıklar baskıdan korunmuş, hızlı ve denetlenebilir yetki oylamasıyla çözülebilmelidir. Azınlıkta kalan sendikaların temsil ve işyeri faaliyeti hakları korunmalıdır.

Gecikmesiz yetki ve toplu sözleşme: İşveren itirazı yetki ve toplu pazarlık sürecini kendiliğinden durdurmamalıdır. Somut delil koşulu etkili uygulanmalı; geçici durdurma ancak açık ve ciddi hukuka aykırılık hâlinde gerekçeli mahkeme kararıyla mümkün olmalıdır. Yerel mahkeme, istinaf ve Yargıtay dâhil yetki yargılamasının en geç üç ayda tamamlanmasını sağlayacak işleyiş kurulmalı; gecikme boyunca örgütlenme korunmalıdır. Kötü niyetli geciktirmenin işçilere yüklediği kayıplar işverene ödetilmelidir.

Örgütlenmeye fiilî güvence: Sendikal nedenle işten çıkarılan işçi için hızlı geçici koruma ve fiilî işe dönüş sağlanmalıdır. Tazminat, işverenin sendikal tasfiyeyi satın almasının bedeline dönüştürülememelidir. Sendikal hakkı ihlal ettiği saptanan işverenlere kamu teşviklerinden ve ihalelerden men dâhil caydırıcı yaptırımlar uygulanmalıdır.

Yasaksız grev: Grev yasaklarına ve hakkı etkisizleştiren erteleme düzenine son verilmelidir. Hak grevi, dayanışma grevi ve genel grev güvenceye alınmalıdır. İşçi sınıfının, ücretini ve yaşamını belirleyen sermaye ve hükûmet politikalarına karşı üretimden gelen gücünü birlikte kullanmasının önü açılmalıdır.

Tutuklanan mücadele arkadaşlarımıza özgürlük: İşçi haklarını savundukları için tutuklanan sendika yöneticileri, örgütlenme uzmanları ve işçiler derhâl serbest bırakılmalıdır. Sendikal faaliyetlerin suçlama ve tutuklama gerekçesi yapılmasına son verilmelidir. Özgürlük mücadelesi ortak dayanışma ve eylemlerle büyütülmelidir.

Bu taleplerin her biri, işçilerin gündelik yaşamında karşılığı bulunan ve farklı işyerlerini aynı mücadelede buluşturabilecek hedeflerdir. Ancak bunları yan yana yazmakla mücadele programı kurulmuş olmaz. Programın gücü, arkasındaki örgütlü sınıf iradesinden gelir. İhtiyacımız olan, sınıfın mevcut güçlerini devreye sokan ve mücadele içinde yeni güçler yaratan merkezi bir örgütlenmedir.

Bu merkezileşme, işyerlerinde kök salmalıdır. Ücret kayıplarını ve vergi kesintilerini hesaplayan, sendikal baskıyı belgeleyen, iş arkadaşlarıyla birlikte taleplerini belirleyen komiteler kurulmalıdır. İşyerlerinde ortaya çıkan irade, bölgesel işçi meclislerinde ortaklaşmalı; seçilmiş, düzenli hesap veren ve geri çağrılabilen temsilciler üzerinden merkezi bir mücadele koordinasyonuna bağlanmalıdır.

Böyle bir yapı ortak karar alabilmeli, sorumluluk dağıtabilmeli, direnişteki işyerinin yalnız bırakılmasını önlemeli ve üretimden gelen gücün birlikte kullanılmasını hazırlayabilmelidir. Mücadele etmek ve mücadelenin gereklerini yerine getirmekte irade gösterecek sendika genel merkezlerinin yan yana gelmesi sağlanmalıdır. Merkezi örgütlenmenin dayanağı işyerindeki örgütlü irade, görevi ise bu iradeyi ülke çapında ortak bir mücadeleye dönüştürmek olmalıdır.

 

Çünkü ücretin nasıl belirlendiği, verginin kimden toplandığı, örgütlenmenin hangi barajlarla engellendiği ve grevin hangi gerekçeyle yasaklandığı doğrudan siyasal iktidar ve sermaye düzeniyle ilgilidir. Bu nedenle sınıfın ekonomik mücadelesiyle siyasal mücadelesi birlikte, iç içe gelişmek zorundadır. Siyasal örgütlenme, işçinin gündelik mücadelesinin içinde kök salmalı; gündelik mücadele de sınıfın bağımsız siyasal iradesini geliştirecek bir perspektifle yürütülmelidir.

Daha önce de belirttiğim gibi: Sınıf mücadelesi olmadan sol gelişemez; sol olmadan sınıf mücadelesi gelişemez.

Sol, işçi sınıfının çalışma ve yaşam koşullarını değiştirme mücadelesinde örgütlü bir karşılık yarattığı ölçüde toplumsal güç kazanır. Sınıf mücadelesi de tek tek işverenlerle sınırlı çatışmaları aşarak sermayenin egemenliğini sorgulayan, kendi siyasal hedeflerini ortaya koyan bir harekete dönüştüğü ölçüde ilerler. Bu ilişki, sınıfın kendi sözünü ve kararını esas alan karşılıklı bir kuruluş sürecidir.

Önümüzdeki görev, somut talepler etrafında yürütülen mücadeleyi sınıfın bağımsız siyasal örgütlenmesiyle birlikte geliştirmektir. İşçileri siyasal mücadelenin dışında tutan sendikal anlayış da işçi sınıfıyla ilişkisini dışarıdan yapılan dayanışma açıklamalarına indirgeyen sol anlayış da aşılmalıdır. Yeni bir sınıf hareketi, bu iki alanı birbirinden ayırmadan örgütleyebildiğimiz; işyerindeki öfkeyi, direnci ve dayanışmayı merkezi bir mücadele iradesine dönüştürebildiğimiz ölçüde kurulacaktır.

Tam da bu noktada, önümüzdeki üç-dört ayı ortak bir mücadele programını oluşturmanın ve pratik mücadeleyi başlatmanın dönemi olarak değerlendirmeliyiz. Bütün başlıklarda aynı düşünmeyi beklemeden; asgari ücret, vergi adaletsizliği, sendikal barajlar, yetki itirazları, uzayan yargı süreçleri, grev hakkı ve tutuklanan sendikacıların özgürlüğü konusunda ortaklaşabildiğimiz taleplerle harekete geçmeliyiz.

Bu amaçla, mücadele etme iradesi taşıyan bütün sendikaları, işçi örgütlenmelerini, sosyalist yapıları ve emekten yana tüm güçleri bir araya gelmeye çağırıyorum.

İlk adım olarak ortak taleplerimizi, sorumluluklarımızı ve önümüzdeki üç-dört ayın eylem takvimini belirleyeceğimiz bir buluşma gerçekleştirelim. Bu buluşmada işyeri toplantılarını, bölgesel işçi buluşmalarını ve ortak eylemleri hazırlayacak bir koordinasyon oluşturalım. Alınan kararları işyerlerine taşıyalım; işçilerin katılımıyla geliştirelim ve uygulayalım.

Ücret ve sendikal hak kayıplarını belgeleyen ortak işyeri dosyaları hazırlayalım. Eş zamanlı işyeri toplantıları, vardiya çıkışı açıklamaları, bölgesel buluşmalar ve dayanışma eylemleri örgütleyelim. Hazırlık ve katılım geliştikçe ortak iş bırakmaların ve ülke çapındaki eylemlerin takvimini işçilerin kararıyla oluşturalım. Sendikal aidiyetlerimizi ve örgütsel farklılıklarımızı bu ortak sorumluluğun önüne geçirmeyelim.

Bu çağrının karşılığı, birlikte karar almak, sorumluluk üstlenmek ve mücadeleyi birlikte örgütlemek olmalıdır. Kuracağımız koordinasyonu, sınıfın örgütlü gücünü ortak hedefler doğrultusunda harekete geçirebilen merkezi bir örgütlenmenin başlangıcı olarak ele alalım. Böyle bir süreç, sınıfın gündelik hak mücadelesiyle bağımsız siyasal örgütlenmesinin iç içe gelişmesinin de önünü açacaktır.

Sermayenin emeği sömürmek ve işçileri örgütsüz bırakmak için geliştirdiği sınıfsal birliğe karşı, işçi sınıfının mücadele birliğini kuralım. Önümüzdeki üç-dört ay için ortak taleplerimizi belirleyelim, mücadele takvimimizi çıkaralım ve işyerlerinden başlayarak birlikte harekete geçelim!

İnsanca ücret, vergide adalet, barajsız sendika, gecikmesiz yetki, yasaksız grev ve tutuklanan mücadele arkadaşlarımıza özgürlük taleplerini; işçi sınıfının bağımsız, birleşik ve örgütlü siyasal gücünü yaratma hedefiyle büyütelim!

Söyleşiler 

 

sendika org

Etiketler : Yeni bir sınıf hareketi somut mücadele programı sınıfın birleşik mücadelesi Ücretlerin baskılanması vergi yükünün çalışanların sırtına bindirilmesi sendikal örgütlenmenin engellenmesi grevlerin yasaklanması yeniden ATILIM
Beğendim
Bayıldım
Komik Bu!
Beğenmedim!
Üzgünüm
Sinirlendim
Bu içeriğe zaten oy verdiniz.

‘Birleşik mücadele ve dayanışmayı büyütmek için bir araya gelelim!’ ad image

Bunlar da ilginizi çekebilir

Abdullah Güler kadar anlayışlı olsak yeter

Abdullah Güler kadar anlayışlı olsak yeter

Bu geç kalmış yazı için editörden özür dileyerek ve bu anlamlı dosyada yer alma şansı yakalamış olmaktan gurur duyduğumu belirterek başlamak isterim. Yazının; Öğretmen Sendikası’nın son eylem sürecinin kısa bir değerlendirmesi, direniş sürecinden de yola çıkarak emek hareketine dair eleştiri ve özeleştirilerimiz, emek cephesine dair genel bir bakış ve sonuç olarak adlandırabileceğim üç bölümden oluşacağını okuyucuya kolaylık sağlamak adına önden ifade ediyorum. Bir yaz daha şükür ki eylemsiz geçmedi

2 hafta önce
6 kurumdan "Savaşa karşı sınıf savaşı" paneli

6 kurumdan "Savaşa karşı sınıf savaşı" paneli

Alınteri, KÖZ ve Sosyalist Meclisler Federasyonu'nun (SMF) çağrısıyla Beyoğlu'nda bulunan Bağlam Yayınlarında "Ekim Devriminin mirası: Savaşa karşı sınıf savaşı" paneli düzenlendi. Panelde Alınteri, KÖZ, SMF, Ezilenlerin Sosyalist Partisi (ESP), Yeni Dünya için Çağrı (YDİ Çağrı) ve Yeni Komünizm adına sunumlar yapıldı. "Ekim Devriminin mirası: Savaşa karşı sınıf savaşı" panelinde Ekim Devrimini yaratan koşullar, emperyalist savaş karşısında kurulması gereken mücadele hattı ve devrimcilerinin kendi ülkelerinin burjuvazisine karşı savaşımının önemi tartışıldı

1 hafta önce
‘Abdullah Öcalan sosyalist ideolojilere yönelik...’

‘Abdullah Öcalan sosyalist ideolojilere yönelik...’

French Internationalist Youth Üyesi Simon Tecklin, "Abdullah Öcalan’ın metinlerini okumak, 20’nci Yüzyıl’da sosyalizm mücadelesi veren önceki ideolojilere yönelik eleştirilerimle ilgili birçok soruya yanıt bulmamı sağladı" dedi.

1 ay önce
Yorumlar

‘Sansür hayır! Habere Özgürlük ve İnsanca yaşamak İçin..!"