Silah bırakmak, mücadeleyi bırakmak mı?
Bir süredir devam eden süreç, çerçeve yasanın gündeme gelmesiyle birlikte yeni tartışmaları beraberinde getirdi. Kürt hareketine yakın çevreler yasayı, eksiklerine rağmen önemli bir başlangıç olarak değerlendiriyor. Kimi sol çevreler ve sürece başından beri karşı çıkan bazı Kürt çevreleri ise aynı kanıda değil. Onlara göre “dağ fare doğurdu". Bunca görüşme, açıklama, silah bırakma ve örgütlerin feshi tartışmasının sonunda ortaya çıkan şey kocaman bir boşluk!
23/08/2026 13:43 | Son Güncelleme : 20/11/2026 03:12 | Okunma Sayısı : 200 | Super Admin
Silah bırakmak, mücadeleyi bırakmak mı?
|
|
Bir süredir devam eden süreç, çerçeve yasanın gündeme gelmesiyle birlikte yeni tartışmaları beraberinde getirdi. Kürt hareketine yakın çevreler yasayı, eksiklerine rağmen önemli bir başlangıç olarak değerlendiriyor. Kimi sol çevreler ve sürece başından beri karşı çıkan bazı Kürt çevreleri ise aynı kanıda değil. Onlara göre “dağ fare doğurdu". Bunca görüşme, açıklama, silah bırakma ve örgütlerin feshi tartışmasının sonunda ortaya çıkan şey kocaman bir boşluk!
Doğrusu, bu itirazları ve kaygıları bütünüyle haksız görmek mümkün değil. Çünkü ortada ne savaşın nedeni olan Kürt meselesine dair ciddi adımlar ne de demokratikleşme yönünde ilerleyen bir süreç görünüyor. Aksine siyasal alan daraltılıyor, muhalefet üzerindeki baskılar devam ediyor; kayyum uygulamaları, siyasetçiler ve seçilmişler üzerindeki yargı baskısı sürüyor.
Bu durumda şu soru gündeme geliyor: Silahlı mücadeleye neden son veriliyor? Silahlı mücadele için kurulmuş örgütler neden feshediliyor? Dahası, en sık sorulan sorulardan biri şu: Madem sonunda buraya gelinecekti, kırk yılı aşkın süredir verilen silahlı mücadelenin anlamı neydi?
Bunlar yanıtlanması gereken sorular. Ama bu soruların tartışmasına geçmeden önce karşı bir soru da sormak gerekiyor: Bir mücadele biçimi sürgit devam eder mi? Siyasal ve sosyal bilime göre hayır.
Bir mücadele biçiminin geçmişte gerekli ya da reel olması, bugün de aynı biçimde sürdürülmesi gerektiği anlamına gelmez. Tersi de doğrudur: Bugün silahlı mücadelenin sona erdirilmesini savunmak, geçmişte verilen mücadelenin yanlış ve anlamsız olduğu anlamına gelmez.
Çünkü siyaset biraz da değişen koşulları okuyabilme faaliyetidir. Dünya değişir, bölge değişir, toplum değişir, imkânlar değişir; haliyle mücadele biçimleri de değişir. Dün hareketi büyüten araç ve yöntem, başka tarihsel koşullarda hareketin önünde bir engel haline dönüşebilir.
Bugün Kürt hareketinin önündeki temel sorulardan biri de budur: 1980'lerin ortalarında başlayan mücadele biçimini sürdürmek mi, yoksa mücadeleyi yeni bir zeminde yeniden kurmak mı?
Kürt hareketinin verdiği cevap, en azından kendi açıklamalarından anlaşıldığı kadarıyla ikincisidir. Silahlı mücadele sona erecek ve bu mücadele için kurulmuş örgütsel yapılar feshedilecektir. Ancak bu, Kürt meselesinin çözüldüğü, Kürtlerin ulusal ve demokratik haklarından vazgeçtiği ya da mücadelenin sona erdiği anlamına gelmiyor.
O halde tartışmayı yalnızca “Ne aldınız, ne verdiniz?” hesabına sıkıştırmak manzarayı anlaşılmaz kılar. Oysa asıl tartışılması gereken, bugüne değin sürdürülen mücadele biçimi terk edildikten sonra yeni mücadele biçiminin ne olacağıdır.
Silahlı mücadeleyi bırakmak ve ona göre şekillenmiş örgütleri feshetmek Kürt halkının örgütsüzleşmesi anlamına mı gelecek, yoksa yeni bir siyasal ve toplumsal örgütlenmenin başlangıcı mı olacak?
Ancak yeni dönemin ne anlama geldiğini tartışmadan önce bugüne nasıl gelindiğine bakmak gerekiyor. Çünkü silahlı mücadelenin bugün neden sona erdirildiği sorusu, onun geçmişte neden ortaya çıktığı ve ne anlam taşıdığı sorusundan bağımsız ele alınamaz.
Madem silah bırakılacaktı, neden kırk yıl savaşıldı?
Sürece karşı çıkan kimi Kürt çevrelerinin en sık sorduğu sorulardan biri budur: Madem sonunda silah bırakılacak, örgütler feshedilecek ve demokratik siyaset yapılacaktı, neden kırk yılı aşkın süre silahlı mücadele verildi? Neden binlerce insan yaşamını yitirdi, neden bu kadar ağır bedeller ödendi?
Soru ilk bakışta doğru gibi görünse de problemlidir. Çünkü geçmiş, bugünün koşullarıyla yargılanıyor.
Oysa Eruh ve Şemdinli'de isyan ateşinin yakıldığı günlerin dünyası ile bugünün dünyası aynı değildir. 1960'lar, 70'ler ve 80'ler dünyasının birçok bölgesinde ulusal kurtuluş hareketlerinin, gerilla savaşlarının ve silahlı devrimci hareketlerin güçlü olduğu yıllardı. Vietnam'dan Latin Amerika'ya, Afrika'daki sömürge karşıtı hareketlerden Filistin'e kadar silahlı mücadele dönemin siyasal gerçekliğinin önemli parçalarından biriydi.
Üstelik bütün sorunlarına rağmen kapitalist dünya sisteminin dışında başka bir güç alanı, sosyalist sistem de bulunuyordu. Bu durum ulusal kurtuluş hareketlerine bugünkünden çok daha geniş bir uluslararası hareket alanı sağlıyordu. Dünyanın birçok yerinde silahlı mücadele yalnızca küçük grupların iradi tercihi değil, dönemin siyasal ve toplumsal koşulları içinde ortaya çıkan gerçek bir mücadele biçimiydi.
Kürt hareketinin ortaya çıkışı da bu tarihsel ortamdan bağımsız değildi. Kürt coğrafyasının dört devlet arasında bölündüğü, Kürt kimliğinin ve dilinin kamusal alanda yok sayıldığı, demokratik siyaset kanallarının son derece sınırlı olduğu bir dönemde şekillendi. 12 Eylül askeri darbesinin yarattığı ağır baskı ortamı da silahlı mücadeleye yönelişin koşullarını daha da güçlendirdi.
Dolayısıyla bugün gelinen noktadan hareketle “Madem sonunda demokratik siyaset yapılacaktı, neden o zaman yapılmadı?” diye sormak açıklayıcı değildir. Çünkü siyasetin imkânları da mücadele biçimleri de tarihsel koşullardan bağımsız değildir.
Bugüne dek sürdürülen mücadele, Kürt meselesini Türkiye'nin ve dünyanın gündemine taşıyan temel dinamiklerden biri oldu. Devletin uzun yıllar yok saydığı Kürt kimliği geniş bir toplumsal ve siyasal görünürlük kazandı. Kürt toplumunda güçlü bir ulusal bilinç ve örgütlenme ortaya çıktı. 1990'lardan itibaren legal siyaset alanında gelişen partiler, kazanılan yerel yönetimler, kadın ve gençlik örgütlenmeleri ve farklı toplumsal kurumlar da bu tarihsel süreçten bağımsız değildir.
Ama geçmişte sonuç üreten bir mücadele biçiminin bugün de aynı biçimde sürdürülmesi gerekmez.
Çünkü bugün 1970'lerin dünyası yok.
Silahlı mücadele yürüten hareketlerin önemli bir bölümü ya sona erdi ya da farklı biçimlerde siyasal alana yöneldi. Elbette buradan silahlı mücadelenin bütünüyle tarihe karıştığı sonucu çıkarılamaz. Devletler varlığını sürdürüyorsa ve üstelik daha fazla militarize oluyorsa, yeni nesil volantarist hareketlerin ortaya çıkmayacağını da kimse söyleyemez. İşgaller, ağır ulusal baskılar, iç savaşlar, devletlerin çözülmesi ya da siyasal alanın tümüyle kapatılması yeni silahlı direniş biçimlerini ortaya çıkarabilir.
Ancak bugün farklı koşullardayız. Klasik halk savaşı ya da gerilla mücadelesi yoluyla siyasal iktidarı ele geçirmeyi veya ulusal kurtuluşu gerçekleştirmeyi hedefleyen hareketlerin zemini geçmişe göre son derece daralmış durumda.
Üstelik devletler de kırk yıl önceki devletler değil. Gözetleme teknolojileri, insansız hava araçları, uydu sistemleri, elektronik istihbarat, sınırların daha sıkı denetlenmesi ve devletler arasındaki güvenlik işbirliği klasik gerilla savaşının hareket alanını ciddi biçimde daralttı. Dağlar, kırsal alanlar ve sınır bölgeleri eskisi kadar denetim dışı alanlar değil.
Kürt coğrafyasının kuzey parçasında yürütülen uzun süreli direnme savaşı da bu değişimden bağımsız değil. Gerillanın Kuzey'deki hareket alanı son yıllarda daraldı, çatışmalar giderek sınırların dışına taşındı. Buna karşılık Kürt hareketinin diğer parçalardaki askerî-siyasal etkinliği arttı. Kuzey'deki ideolojik ve politik hegemonyası devam etti. 1990'lardan itibaren legal siyaset giderek kitleselleşti; milyonlarca insanın oy verdiği partiler, kazanılan belediyeler, kadın ve gençlik örgütlenmeleri ve farklı toplumsal mücadele alanları ortaya çıktı. Dolayısıyla mücadelenin ağırlık merkezi de giderek değişti. Demokratik siyaset önem kazandı.
Bu, demokratik siyaset alanının açık olduğu anlamına gelmiyor. Tam tersine; belediyelere kayyum atanıyor, siyasetçiler tutuklanıyor, örgütlenme alanları daraltılıyor. Devlet bir yandan “silahı bırak, siyaset yap” derken diğer yandan demokratik siyasetin alanını sınırlandırmaya devam ediyor.
Ama bu çelişki kır eksenli silahlı mücadeleyi yeniden öncelikli hale getirmiyor. Verili koşullar demokratik siyaset, toplumsal mücadele ve diplomasi başta olmak üzere başka mücadele alanlarının genişletilmesini gerekli kılıyor.
Tabii meseleyi yalnızca Kuzey üzerinden değerlendirmek de eksik olur. Başûr uzun süredir federal bir statüye sahip. Rojava'da ortaya çıkan yapı ve kazanımlar Kürtler açısından tarihsel önem taşıyor. Rojhilat'ta ise ciddi bir toplumsal ve siyasal potansiyel bulunuyor.
Fakat buradan bölgesel gelişmelerin bütünüyle Kürtlerin lehine ilerlediği sonucu çıkarılamaz.
Özellikle kimi Kürt milliyetçisi çevrelerde zaman zaman şöyle bir beklenti ortaya çıkıyor: Ortadoğu yeniden şekilleniyor, devletler zayıflıyor, Kürtlerin jeopolitik önemi artıyor; dolayısıyla biraz daha direnilirse, Kürt kimliği ve ülke vurgusu güçlü bir şekilde yapılırsa uluslararası koşullar Kürtler lehine büyük bir tarihsel fırsat yaratabilir!
Bu ihtimalleri tümüyle dışlamak mümkün değil.
Ancak tablo çizildiği gibi değildir. Böyle bir iyimserlik bölgenin, uluslararası sistemin ve emperyalizmin niteliğini gözden kaçırıyor.
Başta ABD olmak üzere uluslararası güçler Kürtlerle ilişki kurarken Kürtlerin ulusal haklarını gerçekleştirmeyi esas alan bir politika izlemiyor. Uluslararası ve bölgesel güçler kendi ekonomik, askerî ve jeopolitik çıkarlarına göre hareket ediyor. Bugün Kürtlere ihtiyaç duyabilirler, fakat yarın bölgede bir başka devletle anlaşmayı daha uygun görebilirler. Bunun örneklerini Başûr'daki bağımsızlık referandumunda ve Rojava'ya yönelik politikalarda gördük.
Türkiye, İran, Irak ve Suriye'nin kendi aralarında ciddi çelişkileri bulunabilir; uluslararası güçlerin de bu devletlerle farklı sorunları olabilir. Ancak Kürtlerin siyasal statüsü ve devletlerin çıkarları söz konusu olduğunda bu çelişkiler geri plana düşebilir. Nitekim sık sık buna tanık oluyoruz.
Bu nedenle Kürt hareketinin uluslararası ve bölgesel gelişmeleri dikkate alması, ortaya çıkan imkânlardan yararlanması elbette gerekir. Ama kendi geleceğini büyük güçler arasındaki rekabete ya da başka devletlerin tercihlerine bağlayamaz.
Bütün bunlar birlikte düşünüldüğünde mesele yalnızca silah bırakmak değildir. Asıl mesele, değişen koşullarda mücadelenin nasıl sürdürüleceğidir.
Silahsızlanma mı, örgütsüzleşme mi?
Silahlı mücadele için kurulmuş örgütlerin feshedilmesi anlaşılabilir. Mücadele biçimi değişiyorsa ona göre şekillenmiş örgütlerin de değişmesi gerekir. Ancak eski örgütlerin ortadan kalkması tek başına yeni bir siyaset yaratmaz. Belirleyici olan, yeni dönemin hangi siyasal ve toplumsal örgütlenmeler üzerine kurulacağıdır.
Devletin önceliği belli: Silahlı yapının ortadan kalkmasıdır. Bunda şaşırtıcı bir taraf yok. Her devlet kendisine karşı silahlı mücadele yürüten bir hareketin silahsızlanmasını ister.
Ancak devlet açısından mesele yalnızca dağdaki silahlı gücün ortadan kalkması değildir. Milyonlarca insanı etkileyebilen, seçim sonuçlarını değiştirebilen, belediyeler kazanabilen, sokakta karşılık bulabilen ve kendi kurumlarını yaratabilen örgütlü bir Kürt toplumu da başlı başına bir siyasal güçtür. Bu da devlet açısından bir sorundur.
Dolayısıyla devlet açısından silahsızlanma ve örgütsüzleşme birbirini tamamlayan iki hedeftir.
Eğer silahlı yapıların tasfiyesini toplumsal ve siyasal örgütlenmenin zayıflaması izlerse, bugün “tasfiye süreci” diyenlerin eleştirileri yarın daha ciddi bir karşılık bulabilir. Ama bunun tersi de mümkündür. Silahlı mücadeleden çıkan enerji açık, kitlesel ve demokratik bir örgütlenmeye dönüşürse daha geniş bir siyasal mücadele alanı ortaya çıkabilir.
Çünkü silahsız bir hareket otomatik olarak güçsüz bir hareket değildir.
Sendikalarda, mahallelerde, köylerde, fabrikalarda, üniversitelerde, kadın ve gençlik örgütlerinde, kültür ve dil çalışmalarında, yerel yönetimlerde, kooperatiflerde ve demokratik kitle örgütlerinde örgütlenmiş milyonlarca insan büyük bir siyasal güç oluşturabilir.
Fakat bunun kendiliğinden gerçekleşeceğini düşünmek de büyük bir yanılgı olur.
“Demokratik toplum” ve “komün” gibi kavramların siyasal bir karşılık kazanması, bunların gerçek toplumsal örgütlenmelere dönüşmesine bağlıdır. Çünkü yeni kavramlar tek başına bir örgütlenme yaratmaz. Bunun için insanların gündelik hayatına dokunan, somut sorunlarından hareket eden ve karar süreçlerine gerçekten katılabildikleri örgütlenmelere ihtiyaç vardır.
Bu noktada Kürt hareketinin kendisini sorgulaması ve devrimci temelde yenilemesi gerekmektedir.
Silahlı mücadelenin uzun yıllar belirleyici olduğu bir hareketin örgüt kültürü ister istemez merkeziyetçi ve hiyerarşik özellikler taşır. Kararların yukarıdan aşağıya aktarıldığı, kadronun toplum adına konuştuğu bir çalışma tarzından açık ve demokratik siyasete geçmek yalnızca silahların bırakılmasıyla mümkün olmaz.
Mücadele biçimi değişiyorsa çalışma tarzının da değişmesi gerekir. Kadro ile toplum arasındaki ilişkinin yeniden kurulması, insanların yalnızca alınmış kararları uygulayan değil, kararların oluşmasına katılan siyasal öznelere dönüşmesi gerekir. Yerelin daha fazla söz sahibi olduğu, eleştirinin tehdit olarak görülmediği, farklı düşüncelerin aynı siyasal yapı içerisinde yaşayabildiği bir örgüt kültürü yaratılmadan demokratik siyaset iddiası eksik kalır.
Yeni dönemin örgütlenmesi de yalnızca mevcut parti ve kurumların daha fazla üye kazanması olarak anlaşılamaz. Mesele bütün örgütlenmeleri tek bir merkeze bağlamak değildir. Demokratik bir toplumsal güç, farklı örgütlenme biçimlerinin, farklı mücadele alanlarının ve farklı düşüncelerin birlikte var olabilmesini gerektirir.
Kürt hareketinin ve ittifak güçlerinin önündeki asıl sınav da burada başlıyor: Silahsız fakat daha örgütlü, daha kitlesel ve siyasal alanda daha etkili bir toplumsal güç yaratmak...
Kürt hareketinin ve devletin yer yer aynı kavramları kullanması aynı hedeflere sahip oldukları anlamına gelmiyor. “Silahsızlanma”, “entegrasyon” ve “demokratik siyaset” gibi kavramlara taraflar aynı anlamı yüklemiyor.
Devlet açısından entegrasyon, silahlı yapıların ortadan kalkması ve insanların mevcut düzene bireysel olarak katılmasıdır. Kürt hareketi açısından demokratik entegrasyon ise bambaşka bir şeydir: Silahsız fakat örgütlü, kendi kimliği ve talepleriyle siyasal ve toplumsal alanda var olabilmek.
Bu başarılamazsa silahsızlanma ile örgütsüzleşme arasındaki sınır giderek belirsizleşir.
Fakat bunun için yalnızca nasıl örgütlenileceğinin değil, ne için örgütlenileceğinin de açık olması gerekir.
“Neden bir şey istemiyorsunuz?”
Silahlı mücadelenin sona erdirilmesine yönelik tartışmalarda sıkça sorulan sorulardan biri de “Peki karşılığında ne alındı?” sorusudur. Bu soru anlaşılır olmakla birlikte, meseleyi yalnızca bir al-ver ilişkisi üzerinden kurmak başka bir soruna yol açıyor.
Çünkü anadil ve eşit yurttaşlık silah bırakmanın karşılığında verilecek tavizler değildir. Örgütlenme ve ifade özgürlüğü de devletin silah bırakıldığı için vereceği bir ödül değildir. Bunlar haktır.
Ama hak olması, kendiliğinden elde edileceği anlamına gelmez. Egemenler mevcut iktidar ilişkilerini korumak için hak ve özgürlükleri engellemeye, bunu başaramadığı zaman ise budamaya çalışır. Halklar ise daha fazla hak ve özgürlük elde etmek için mücadele eder. Tarih bu mücadelelerin sonucunda yazılır.
Dolayısıyla mesele “Biz silahı bırakıyoruz, siz de karşılığında bunları verin” biçiminde kurulamaz.
Fakat tam burada Kürt hareketinin bir başka sorumluluğu başlıyor.
“Talepler pazarlık konusu değildir” demek, talepleri belirsiz bırakmanın gerekçesi olamaz. Tam tersine, silahlı mücadeleden demokratik mücadeleye geçiliyorsa siyasal programın daha açık hale gelmesi gerekir.
Anadil konusunda ne isteniyor? Anadilin eğitimde ve kamusal yaşamda yeri nasıl tarif ediliyor? Yerel yönetimlerin yetkileri konusunda nasıl bir model öneriliyor? Eşit yurttaşlık ne anlama geliyor? Anayasal güvence denildiğinde ne kastediliyor? Kayyum rejiminin yerine nasıl bir yerel demokrasi savunuluyor? Kürt kimliğinin ve dilinin kamusal statüsü nasıl tanımlanıyor? Ekonomik program nedir? Ekoloji, kadın, gençlik, eğitim ve sağlık politikaları nedir?
Bunların açık biçimde söylenmesi gerekiyor.
Yeni dönemde demokratik siyaset esas mücadele alanı olacaksa toplumun karşısına daha açık bir programla çıkmak gerekir. İnsanların yalnızca neye karşı olduğunu değil, neyin kurulmak istendiğini de bilmesi gerekir.
Ancak belli ki Kürt hareketi bu noktada kademeli bir yol izliyor. Bir taraftan “Hiçbir şey istemiyoruz” demiyor; diğer taraftan taleplerini silahlı çatışmanın sona ermesi için devletle yürütülen görüşmelerin ön şartı haline getirmiyor. Bunun sonucunda dışarıdan bakıldığında “Örgütler feshediliyor ama karşılığında hiçbir şey alınmıyor” görüntüsü ortaya çıkabiliyor.
Burada iki şeyi birbirinden ayırmak gerekiyor: Müzakerenin konusu ile siyasal mücadelenin programı aynı şey değildir.
Silahlı çatışmanın sona ermesinin koşulları müzakere edilebilir. Ama Kürtlerin bundan sonraki siyasal talepleri yalnızca müzakere masasının konusu değildir. Bunlar parlamentoda, sokakta, yerel yönetimlerde, sendikalarda ve demokratik mücadelenin bütün alanlarında savunulacak taleplerdir.
Silah bırakılıyor; haklardan vazgeçilmiyor. Silahlı mücadele sona eriyor; Kürt meselesi sona ermiyor. Silahlı örgütler feshediliyor; örgütlenme hakkından vazgeçilmiyor.
Müzakere mi, mücadele mi?
Rejim demokratikleşmiyor, Kürt meselesinin temel başlıklarında ciddi adımlar atmıyor ve baskılar devam ediyorsa neden hâlâ müzakere ediliyor?
Bu soru Türkiye'de yeni değil. Önceki çözüm sürecinde de soruldu, bugün de soruluyor. Üstelik yalnızca sürece karşı çıkan Kürt çevrelerinden değil, solun bir bölümünden de geliyor.
Sorunun arkasında çoğu zaman şöyle bir düşünce bulunuyor: Müzakere ediyorsanız mücadele etmiyorsunuzdur; mücadele ediyorsanız da müzakere etmemelisiniz.
Oysa müzakere ile mücadele birbirinin karşıtı değildir. Müzakere de siyasal mücadelenin araçlarından biridir. Tarafların aynı masaya oturması, aralarındaki temel çelişkilerin ortadan kalktığı ya da aynı hedeflere yöneldikleri anlamına gelmez.
Dolayısıyla aynı masada oturmak aynı yere gitmek anlamına gelmiyor.
Burada sık sık “Devlete güvenilir mi?” sorusu da gündeme geliyor. Bana kalırsa soru yanlış yerden kuruluyor. Çünkü müzakere güven ilişkisi üzerinden yürümez. Üstelik onlarca yıl çatışmış tarafların müzakere ettiği bir süreçte, tarafların birbirine güvenmesini beklemek gerçekçi değildir.
Asıl mesele karşı tarafın iyi niyetine inanmak değil, kendi siyasal gücünü koruyarak müzakere edebilmektir. Çünkü hiçbir zafer yalnızca masada kazanılmaz.
Geçmiş deneyim de bunu gösteriyor. 2013-2015 sürecinde müzakere masasının varlığı çatışmanın yeniden başlamasını engellemeye yetmedi. Tarafların hesapları değiştiğinde masa devrildi ve çok ağır bir çatışma dönemine dönüldü. Bugün aynı şeyin tekrarlanmayacağının hiçbir garantisi yok.
Bundan çıkarılacak sonuç müzakere etmemek değil, müzakereyi devletin iyi niyetine bağlamamaktır.
Kürt hareketi açısından mesele yalnızca masayı korumak olmamalı. Kayyum uygulamasına karşı çıkmak, anadil talebini büyütmek, siyasal tutukluların özgürlüğünü istemek ve demokratik alanın genişlemesi için mücadele etmek müzakerenin alternatifi değildir. Tam tersine, müzakerenin toplumsal dayanağını oluşturur.
Silahlı mücadele döneminde devlet üzerinde baskı yaratmanın araçlarından biri silahlı güçtü. Bu araç ortadan kalkıyorsa, müzakerenin arkasındaki gücü örgütlü toplumsal mücadele oluşturmak zorundadır.
Aksi halde müzakere giderek tek taraflı bir ilişkiye dönüşebilir. Devlet istediğini alırken Kürt hareketi devletin ne zaman adım atacağını bekleyen bir konuma düşebilir.
Bu nedenle mesele masada olmak ya da olmamak değildir.
Asıl mesele, masaya hangi toplumsal güçle oturduğunuzdur.
Sonuç
Bugün yaşanan sürecin nereye varacağını bilmiyoruz. Devletin demokratikleşme konusunda ciddi bir adım atmaması, sürece yönelik kaygıları ve eleştirileri anlaşılır kılıyor. Türkiye'nin geçmiş deneyimleri düşünüldüğünde sürecin kesintiye uğramayacağının da bir garantisi yok.
Ancak Kürt hareketi açısından asıl soru artık silahların bırakılıp bırakılmaması değil, silahlı mücadeleden sonra neyin kurulacağıdır. Silahlı yapıların tasfiyesini örgütsüzleşme, taleplerin belirsizleşmesi ve siyasal etkinin zayıflaması izlerse buna stratejik dönüşüm demek kolay olmayacaktır.
Buna karşılık daha açık, demokratik ve kitlesel bir örgütlenme yaratılabilir; ulusal-demokratik talepler güçlü bir toplumsal mücadelenin konusu haline getirilebilirse tablo değişir. O zaman yaşanan şey tasfiye değil, mücadele biçiminin değişmesi olur.
Çünkü silah bırakmak mücadeleyi bırakmak değildir.
Ama mücadeleye devam edildiğini söylemek de tek başına yetmez.
Bunun yeni döneme uygun araçlarını, örgütlerini ve siyasetini yaratmak gerekir.
Bunlar da ilginizi çekebilir
İktidar Yeni Parti'yi süreç dışına itti | #NasılYapmalı
Yeni Parti Genel Başkanı Özgür Özel, 18 Kasım’da yaptığı açıklamayla çözüm süreci kapsamında kurulması planlanan Meclis İzleme Komisyonu’na üye vermeyeceklerini duyurdu. Gerekçe ise iktidarın demokratikleşme konusunda verdiği sözleri yerine getirmemesi, kayyım uygulamalarının sürmesi ve AİHM ile AYM kararlarının uygulanmaması.
11 saat önceAyşegül Doğan: Süreci siyasi ranta dönüştürmeyin
Barış ve Demokratik Toplum Süreci’nin siyasi hesaplara ve seçim tartışmalarına kurban edilmemesi gerektiğini vurgulayan Ayşegül Doğan, sürecin başarıya ulaşması için bütün siyasi partilerin sorumluluk alması ve demokratikleşme adımlarının geciktirilmemesi çağrısı yaptı
11 saat önceFon mağdurları ve siyasi parti temsilcileri SPK önünde
Fon Fon mağdurları ve siyasi parti temsilcileri, Ankara’da Sermaye Piyasası Kurulu (SPK) önünde bir araya gelerek basın açıklaması yaptı. “Yıl bitmeden anapara + TÜFE istiyoruz” ve “Fon adaletsizliği son bulsun” yazılı dövizler taşıyan mağdurlara; CHP, YENİ Parti, İYİ Parti, DEVA Partisi, Saadet Partisi ve DEM Parti milletvekilleri de destek verdi.
12 saat önce




Yargıtay'da kaybolan dosya ile Gürsel Tekin'in alakası var?