ABD, Demokratlar ara seçimleri neyle kazandı?

ABD, Demokratlar ara seçimleri neyle kazandı?

Demokratlar ara seçimleri neyle kazandı?

Artık hem Cumhuriyetçi Parti'nin ara seçimlerdeki yenilgisinin boyutu hem de ardındaki nedenler netleşti. İran'a karşı savaş ve bunun yol açtığı hızla yükselen enflasyon, gümrük vergileri ve ticaret savaşları, ICE'nin Minnesota'da ve ülke genelinde yürüttüğü terör kampanyaları: bunların her biri, en az yedi daha fazla Demokrat Senato sandalyesi ve Temsilciler Meclisi'nde ezici bir Demokrat hakimiyetiyle sonuçlanan bir seçim haritasının yeniden çizilmesine katkıda bulundu. 2024 seçimleri ile 2026 ara seçimleri arasında hangi geniş değişimler izlenebilir? Sonuçlar gelecekteki Demokrat Parti stratejisi için ne anlama geliyor? Ve otoriter bir Beyaz Saray'ı dizginleme konusundaki yakın vadeli beklentileri hakkında bize ne söyleyebilirler? Seçim sonuçlarının ardındaki yapısal dinamikleri anlamak için, BR, Şubat ayında bu sayfalarda Demokrat Parti kampanyaları için ılımlılığın tuzaklarını ele alan bir siyaset bilimci olan katkıda bulunan editör Jake Grumbach ile konuştu.

Boston Review:

Boston Review: Seçim döngüsünde "uygun fiyatlılık" konusu diğer tüm konulardan daha fazla öne çıktı. Kampanya sürecinde Demokrat adaylar, Trump'ın politikalarının market fiyatları, yakıt maliyetleri ve enerji faturaları üzerindeki etkilerini seçmenlere defalarca anlattılar. Amerikalıların yüksek fiyatlara duyduğu kızgınlık ile Cumhuriyetçilerin seçim sandığındaki yenilgisi arasında net bir bağlantı kurabilir miyiz?

Jake Grumbach: Uygun fiyatlılık sorununun ara seçimlerde nasıl bir rol oynadığını analiz etmek aslında oldukça zor bir iş. Amerikalılar yükselen fiyatlardan kesinlikle nefret ediyor, bu çok açık. Eğer fiyat seviyeleri 2024'te Harris için bir sorunsa, 2026'da Trump ve Cumhuriyetçi Parti için daha büyük bir sorundu. Her zaman "enflasyon" yerine "fiyat seviyeleri" demeye çalışıyorum çünkü Amerikalılar sadece enflasyonun yavaşlamasını değil, fiyatların da düşmesini istiyor gibi görünüyorlar. İran'a karşı savaş, enflasyon oranını yüzde 2 ile 4 arasına yükseltti - 2022'deki COVID kaynaklı enflasyonun zirvesinden bu yana en büyük artış - ve enerji maliyetlerini neredeyse yüzde 20 artırdı. Ancak anketler ayrıca, insanların Şubat ayında savaş başlamadan önce de ekonomiden zaten mutsuz olduğunu gösterdi; bu da Trump ve Cumhuriyetçi Parti'nin, enflasyon 2023'te düştükten sonra bile Biden ve Harris'in karşılaştığı türden ekonomik onaylamama sorunundan uzun zamandır muzdarip olduğu anlamına geliyor.

“Seçmenlerin ekonomik çıkarlarından başka hiçbir şeyi umursamadığı söylenemez. Ancak umursadıkları başka ne varsa, demokrasinin kendisi gibi görünmüyor.”

Tarihsel olarak makul işsizlik ve enflasyon oranları varken Amerikalılar neden ekonomiden mutsuzdu? Bu sorunun kesin cevabını bulmak, "duygusal durgunluk" tartışmalarının merkezinde yer alıyor. Bir taraf, Amerikalıların normal makroekonomik istatistiklerde görünmeyen şekillerde maddi olarak sıkıntı çektiğini savunurken, diğer taraf sosyal medya ve ilgili dinamiklerin, insanların maddi olarak ne kadar karşılayabilecekleriyle bağlantısız, duygusal temelli bir karamsarlığa yol açtığını düşünüyor.

Şahsen, her iki tarafın da haklı noktalar dile getirdiğini düşünüyorum. Bir yandan, sosyal medya teşvikleri inanılmaz derecede güçlü ve bunların kendi tutum ve davranışlarımızı ne kadar etkilediğini hafife alıyoruz. Öte yandan, Amerikalılar, özellikle genç Amerikalılar, bazı gerçek maddi değişikliklerden yakınıyorlar. Gelir dağılımının her kesiminden Amerikalıların, her zamankinden daha fazla maddi şeye sahip olduğu doğru. (Bu, ne kadar şaşırtıcı gelse de, konut kalitesi ve alanı da dahil olmak üzere, büyük ölçüde geçerli.) Ancak ortak alanların, yani insanların birbirleriyle bağlantı kurduğu yerlerin ve kurumların açık bir kaybı var. Genel olarak sosyal güvenin açık bir kaybı var. Hayatın her alanında rekabetten bir süre uzaklaştığınızda, akranlarınızın gerisinde kalmama ve iyi durumda olma yeteneğinin açık bir kaybı var: doğru okullara girmekten, hızla değişen teknolojik ortamda ve ekonomide doğru işi bulmaya, sosyal medyada kendinizi markalaştırmaya, kripto veya tahmin piyasalarına katılmaya veya başka şekillerde başkalarını kandırmaya kadar.

Peki tüm bunların ara seçimlerle ne ilgisi var? Cumhuriyetçi Parti, halkın ekonomik karamsarlığından ağır darbe aldı. Ancak aynı zamanda, yönetim biçimi de ekonomiyi ölçülebilir şekillerde zayıflattı . Trump ve Cumhuriyetçiler zaten (hem maddi hem de duygusal unsurlarıyla) durgunluktan muzdaripti ve ardından gümrük vergileri uyguladılar, büyük bir savaş başlattılar ve "Büyük Güzel Yasa" olarak adlandırılan yasa tasarısıyla Medicaid ve SNAP'te büyük kesintiler yaptılar; bu yasa aynı zamanda Trump'ın ilk dönemindeki büyük, yüksek gelirli vergi indirimlerini de uzattı ve bu da vergi gelirlerini düşürüp ülkenin borçlanma maliyetlerini artırdı. Dolayısıyla, geriye dönük ekonomik oylama için çıkarılacak ders şu: Seçmenler, dört yıl öncesine göre daha iyi durumda olup olmadıklarını soruyorlar.

Bu, seçmenlerin ekonomik çıkarlarından başka hiçbir şeyi umursamadığı anlamına gelmez. Özellikle siyah seçmenler, uzun zamandır demokrasinin kendisi için mücadele ediyorlar. Ancak diğer seçmenler için ne olursa olsun, demokrasinin kendisi gibi görünmüyor. Amerika Birleşik Devletleri, yetenekli bir otoriter lidere karşı son derece savunmasızdır: Amerika'yı Önce Gelir ekonomik milliyetçiliğini gerçekten uygulayabilecek, savaşlar ve suç işlememiş göçmenlerin sınır dışı edilmesi gibi maliyetli ve popüler olmayan eylemlerden kaçınabilecek biri. Ancak modern Cumhuriyetçi Parti, etnik-dini milliyetçiler ve büyük paranın ortaklığıdır ve yetenekli bir otoriterlik, büyük paranın tahammül edemeyeceği düzeyde ekonomik yeniden dağıtım ve işçi desteği gerektirir. FDR'nin 1938'de savunduğu gibi, dünyanın dört bir yanındaki seçmenler, demokrasiyi ve hukukun üstünlüğünü kendi şartlarına göre korumak için özellikle motive olmuş değillerdir, daha ziyade iyi bir yaşam elde etmenin bir aracı olarak görürler.

Ara seçimlerde, Siyah seçmenlerin Seçme Hakkı Yasası'nın sona ermesiyle harekete geçtiğini ve Latinlerin, Minnesota aktivistlerinin ve diğer birçoklarının ICE'ye karşı muhalefetle motive olduğunu hatırlamak çok önemlidir; ancak eylemlerin büyük bir kısmı, özellikle Cumhuriyetçi yolsuzluk ve savaşların ekonomiye zarar verdiği düşüncesi olmak üzere, ekonomiye ilişkin algılardan kaynaklanmıştır.

Boston Review: 2024 seçimlerinin manşetlerinden biri de yeniden yapılanma hikayesiydi: Siyahilerin, Latinlerin ve genç erkeklerin sözde MAGA hareketine kitlesel olarak katıldığı ve seçimi Trump'a kazandırdığı, ayrıca kimlik temelli daha fazla kırılmanın kapıda olduğu fikri. Ara seçim sonuçları bu değişimin kalıcılığı hakkında bize bir şey söylüyor mu? Ve bu sonuçlar, Demokratların kimlikçilik ve ekonomik popülizm arasında yaptığı tercihe dair tablomuzu nasıl karmaşıklaştırıyor?

Jake Grumbach: Bu seçim döneminde, 2024'te siyasi yeniden yapılanma geçirdiği varsayılan iki seçmen grubu olan Latinler ve genç erkekler, ekonomi, savaş ve göç nedeniyle eski hallerine geri döndüler. Göç konusunda, özellikle Latin seçmenler olmak üzere birçok 2024 seçmeni, Trump yönetiminin şiddet suçlularını sınır dışı etmeyi hedefleyeceğini gerçekten düşünüyordu . Trump'ın 2024 seçim kampanyası afişlerinde yer alan "Şimdi Kitlesel Sınır Dışı Etmeler", "2025 Projesi" ve Trump'ın söylemlerine rağmen buna inanmaları, politika gündemleri ile seçmen davranışı arasındaki ilişkinin ne kadar kafa karıştırıcı olduğunu gösteriyor. Her neyse, 2025'te insanların ve ailelerin kendi deneyimleri aracılığıyla, kitlesel sınır dışı etmelerin, on yıllarca Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşamış, yasalara uyan göçmenlerin sınır dışı edilmesini, ailelerin parçalanmasını, şiddetin cezasız kalmasını ve herkesin anayasal haklarının ihlalini gerektirdiği açıkça ortaya çıktı. Bu durum, Salı günü yapılan seçimlerde de doğrulandı; 2024'e kıyasla Latin kökenli seçmenlerin Demokratlara desteğinde yüzde 28'lik bir artış görüldü; SSRS'nin yaptığı bir sandık çıkış anketine katılan Latin kökenli seçmenlerin yüzde 76'sı, göçmenlik politikalarının oylarını belirlemede büyük rol oynadığını söyledi.

Demokrat stratejistlere göre "son 50-60 yılın en muhafazakâr nesli" olarak nitelendirilen 18-29 yaş arası erkekler, sandık çıkış anketlerine göre ara seçimlerde Demokratlara 62'ye 36 oranında oy verdi. Yine, burada yaşam maliyeti ve savaş gerçekten önemli. Genç erkeklere yönelik medya, Trump 2024'ü ülkeyi dış savaşlardan çıkaracak ve fiyatları düşürecek yönetim olarak lanse ediyordu - geriye dönüp bakınca biraz üzücü.

"2024'te siyasi yeniden yapılanma geçirdiği düşünülen iki seçmen grubu olan Latinler ve genç erkekler, ekonomi, savaş ve göç nedeniyle eski hallerine geri döndüler."

Bir sonraki önemli nokta, İslamofobinin seçim kampanyası döneminde doruk noktasına ulaşmasıdır. Bunun büyük bir kısmı, Michigan'da Mike Rogers ve Abdul El-Sayed arasındaki yarışta ve Trump yönetiminin Ilhan Omar'ın evine göçmenlik dolandırıcılığı iddiasıyla düzenlediği baskında ortaya çıktı. Rogers ve El-Sayed örneğinde, yaygın İslamofobi, seçmenlerin ılımlı adayları mı yoksa daha solcu veya sağcı adayları mı tercih ettiğini anlamaya yönelik çabalarımızda kafa karıştırıcı bir değişken oldu. El-Sayed ilerici, ancak sosyalist değil, bu nedenle bu soru için ilginç bir örnek. Ancak ona karşı yürütülen tüm kampanya, politika pozisyonlarıyla ilgili değildi; tamamen kimlik politikasıydı. Bazı alışılmış ılımlı yorumcular ve stratejistler, El-Sayed'in diğer Demokrat adaylardan daha düşük performans gösterdiğini, sola kaymanın seçim açısından kötü olduğunu söylemenin bir yolu olarak şimdiden belirtiyorlar. Gerçekten öyle yapıp yapmadığı belli değil—bu, olaya nasıl baktığınıza bağlı—ama Medicare for All veya diğer politika gündeminden değil, Müslüman karşıtı tutumlardan zarar gördüğü son derece açık.

Cumhuriyetçilerin diğer büyük kampanya vaadi ise trans haklarıydı. JD Vance, Ekim ayında "sosyalizm" kelimesinin tanımını yapması istendiğinde, "Amerikalı işçileri yabancı işçilerle değiştirmek ve erkek çocukların kız sporlarında oynamasını istemek" anlamına geldiğini söyleyerek bunu çok iyi özetlemişti. Trans haklarıyla ilgili bazı konular, örneğin NCAA sporlarında trans bireylerin katılımı, kamuoyu yoklamalarında oldukça düşük sonuçlar veriyor; bu nedenle Demokrat Parti grupları arasında bu konuda çok fazla tartışma yaşandı. Yine, birçok uzman ve stratejist, trans konularında sağa kaymanın son derece faydalı olduğunu söylerken, aktivistler bunun gereksiz hatta zararlı olduğunu söylüyor. Cevap şu ki, bu noktada gerçekten belirsiz. Ossoff taviz vermeden harika bir iş çıkardı; Talarico da trans konularında daha muhafazakar bir çizgi izleyerek büyük bir zafer kazandı. Ancak farklı stratejiler izleselerdi ne olacağı henüz belli değil.

Boston Review: Bu, zaten etkisiz hale getirilmiş olan Oy Hakkı Yasası'na (VRA) ölümcül darbeyi vuran Yüksek Mahkeme davası Louisiana v. Callais'ten bu yana yapılan ilk büyük seçim. Bu karar önemli miydi ve nasıl?

Grumbach: Callais davasına giden süreci geriye dönüp inceleyerek başlayalım . 2013 yılında, Shelby County v. Holder kararı, Seçmen Hakları Yasası'nın 5. maddesini ("ön onay" maddesi) işlevsiz hale getirdi. Ayrımcılık geçmişi olan bölgelerin artık oy verme kurallarını değiştirmek için izin almaları gerekmediği için, 2010'lu yıllarda Güney eyaletlerinde seçmen baskısı dalgası yaşandı. Bu yasalar ve idari değişiklikler, birçok bölgede oy kullanmanın zorluklarını artırdı: örneğin, posta yoluyla oy pusulası talep etmeyi zorlaştırarak veya şahsen oy kullanma yerlerinin sayısını azaltarak. Ayrıca, daha önce 5. madde kapsamında olan Güney'in daha kırsal kesimlerinde Siyah-beyaz seçmen katılımı farkının arttığına dair bazı kanıtlar da var. Bununla birlikte, birçok seçmen, kısmen Siyah ve sivil haklar gruplarının seferberliği sayesinde, bu yeni zorlukların üstesinden geldi. Bu durum, yaşanan zorlukları kesinlikle kabul edilebilir kılmıyor; oy vermek için daha uzun bir kuyrukta beklemek, oyunuzu kullanıp oyunuzu başarıyla kullansanız bile demokrasiye zarar veriyor; ancak bunu kabul etmek önemli.

Bana göre, 2010'lu yılların en büyük demokratik gerilemesi, Kuzey Carolina ve Wisconsin gibi eyaletlerde rekor düzeydeki partizan seçim bölgesi manipülasyonunda yaşandı; bu manipülasyon, Cumhuriyetçi oyların eyalet yasama ve kongre çoğunluklarını belirlemede Demokrat oylardan daha fazla "sayılmasını" sağladı. Bunun gerçek sonuçları oldu. Araştırmalarım gösteriyor ki, Dobbs kararından sonra, seçmenlerinin çoğunluğu kürtaj yanlısı olan birkaç eyalet, seçmenlerinin iradesine karşı kürtajı yasaklamaya devam ettiğinde, bunun kısmen seçim bölgesi manipülasyonunun eyalet hükümetlerini bunu yapmaktan kaynaklanan seçim cezalarından korumasından kaynaklandığını düşünüyorum.

Bu yılın başlarındaki Callais kararına hızlıca geçelim : Elena Kagan'ın ifadesiyle, ırksal seçim bölgesi manipülasyonunu yasadışı kılan Seçmen Hakları Yasası'nın 2. maddesi "içini boşaltıldı". 2. madde esasen, eyaletlerin Siyahilerin tercih ettikleri adayı seçmelerine olanak tanıyan seçim bölgeleri çizmesi gerektiğini söylüyordu ve bu gerçekten de Siyahi seçmenleri, beyaz blok oylamaya karşı etkisiz olmaktan, kendi seçtikleri yerel, eyalet ve ABD Temsilciler Meclisi temsilcilerini seçebilmeye doğru taşıdı. Callais kararından sonra , üç eyalet—Louisiana, Alabama ve Tennessee—ara seçimlerden önce yasama ve ABD Temsilciler Meclisi haritalarını yeniden çizmek için acele etti. Kararın en büyük kurbanı elbette Güney'deki Siyahi temsil oldu. Callais'ten sonra yeniden çizilen seçim bölgeleri , Siyahi ve beyaz seçmenlerin (veya bazen Siyahi ve Siyahi olmayan seçmenlerin) çok farklı oy kullandığı yerlerdir. Ve bu farklılık partizanlıkla örtüştüğü için, 2. maddenin iptali, Cumhuriyetçi Parti'ye bu seçim döneminde daha önce kaybedecekleri birkaç Temsilciler Meclisi koltuğu kazandırdı.

"Ara seçim sonuçları, muhalefet partisine Kongre'de otoriter bir konsolidasyona karşı bir denge unsuru olarak hareket etme gücü veriyor. Ancak bu, elit Demokratların ihtiyatlı değil, agresif bir şekilde yönetmelerini gerektiriyor."

Aynı zamanda, kısmen Callais kararına tepki olarak , bu ara seçimlerde Siyah seçmen katılımı yüksek oldu—erken oy verme verileri, karardan sonra haritaları yeniden çizilen Güney eyaletlerinde ve ülke genelinde büyük artışlar gösteriyor—ve Güney Carolina gibi eyaletlerde Demokratların Senato zaferlerine yol açtı. Sonuçlara bakıp, Seçmen Hakları Yasası'nın (VRA) aslında pek bir önemi olmadığı sonucuna varmak kolaydır. Ancak, Demokrat mevcut senatör Shomari Figures'ın Alabama'nın 2. bölgesindeki zaferine bir bakın; Figures, Cumhuriyetçi Rhett Marques'ı yedi puandan fazla farkla yendi. Bu yarışta, Figures'ın bir zamanlar VRA tarafından korunan bölgesinin Callais sonrası seçim bölgesi manipülasyonuna karşı koyabilmesi, yalnızca Siyah seçmenlerin inanılmaz katılım seferberliği sayesinde mümkün oldu.

Ancak 2. Madde'nin yürürlükten kaldırılması da solcuların yenilgilerinde rol oynadı. Callais sonrası "parçalanmış" Memphis çevresindeki bölgede yarışan Justin Pearson burada önemli bir örnek. Kongre Siyah Milletvekilleri Grubu'nun birçok yaşlı üyesinden daha genç ve daha ilerici olan Pearson, eyalet yasama organındaki aktivizmiyle tanınıyor (2023'te barışçıl protesto nedeniyle Tennessee Temsilciler Meclisi'nden ihraç edilmişti). Sadece bir puan farkla kaybetti. Seçim bölgelerinin haksız bir şekilde yeniden düzenlenmesi gerçekten önemli!

Seçim bölgelerinin haksız bir şekilde yeniden düzenlenmesiyle ilgili son bir düşünce: Son zamanlarda yaşanan ilginç bir gelişme, Kaliforniya gibi Demokrat eyaletlerin, diğer eyaletlerdeki Cumhuriyetçi seçim bölgesi yeniden düzenlemelerine karşılık olarak Demokratlar için daha fazla sandalye yeniden düzenlemeye yönelmesidir. Temel stratejik açıdan, her iki partinin de agresif bir şekilde seçim bölgesi yeniden düzenlemesi yapması, ulusal düzeyde partizan seçim bölgesi yeniden düzenlemesini yasaklamak için iki partili teşvikler oluşturmak açısından faydalıdır. 2010'lu yıllarda, partizan seçim bölgesi yeniden düzenlemesine Cumhuriyetçiler hakimken ve Demokratlar "Onlar alçakça davranırsa, biz yüksekten bakarız" derken, Cumhuriyetçilerin seçim bölgesi yeniden düzenlemesine evrensel bir yasak getirmeyi kabul etmeleri için gerçek bir teşvik yoktu.

Boston Review: Bu seçimlerde paranın rolü ne oldu?

Grumbach: Kampanya finansmanı ön seçimlerde gerçekten çok önemli. Bazen, özellikle ABD Senatosu veya başkanlık için yapılan daha yüksek profilli ön seçimlerde, para engeli aşılabilir. Örneğin El-Sayed, Michigan'daki ön seçiminde büyük bir para açığını aştı. Ancak daha alt düzey ön seçimlerde -partinin saflarında yükselebilecek ve zaman içinde partiyi şekillendirebilecek adaylar için çok önemli olan bu ön seçimlerde- para son derece önemlidir. Bugün Demokrat Parti'nin iki ana fraksiyonu var: ılımlılar ve solcular; ve ön seçimlerdeki mücadele hatları bu ayrışmaya göre şekilleniyor. Bu ön seçim döneminde, daha ilerici adayları yenmek için çok para harcandı, ancak bu genellikle sol ve ılımlı fraksiyonları bölebilecek diğer politikalardan ziyade İsrail'e yönelik politikalarla ilgiliydi.

Seçim girişimlerinde para da son derece önemlidir. Kaliforniya'nın milyarder vergisi olan Prop 40, başlangıçta çok popülerdi, ancak milyarderler girişimi engellemek için 600 milyon dolardan fazla para harcadıkça popülaritesi büyük ölçüde düştü. Senato veya başkanlık kampanyalarının aksine, seçim girişimleri partizan olmayan ve genellikle oldukça karmaşık süreçlerdir; bu nedenle, Prop 40'a karşı çıkan işçi sınıfından insanları gösteren reklamlarla televizyon ve sosyal medyayı adeta kuşatmak, süreci gerçekten hızlandırdı.

Ancak Kongre ve üstü genel seçimlerde, özellikle bu ara seçimler gibi büyük önem taşıyan seçimlerde, kampanya fonları pek bir fark yaratmıyor. Rakibinizden çok daha az parayla genel seçim kampanyasına girmek istemezsiniz, ancak her ek dolar da çok etkili olmuyor. Birincisi, insanlar adayları ve seçimi zaten biliyor çünkü yayın organları bu konuda oldukça bilgili. Ve siyaset o kadar ulusal ve kutuplaşmış durumda ki, adaylar partilerinin önüne geçemiyor; partileri ulusal dalgalar halinde yükseliyor ve düşüyor. Talarico'nun rakibi Ken Paxton'ı desteklemek için en az 45 milyon dolar harcayan Elon Musk, şimdiye kadarki en büyük kampanya bağışçısı oldu ve birkaç yarışta yaklaşık yarım milyar dolar harcadı (bunun neredeyse yarısı Paxton'a ve Demokrat rakibine yenilen mevcut Teksas valisi Greg Abbott'a gitti). Ancak Talarico'nun ve diğer zaferlerin kanıtladığı gibi, büyük para yenilebilir.

Ve bu sadece daha fazla parayla ilgili değil. Aslında, Demokrat Parti'nin bağış toplama takıntısı, partiyi geride tutuyor olabilir. Adam Bonica ve benim de gösterdiğimiz gibi, Demokrat kampanyalar Amerikalıları sürekli olarak yüksek baskı içeren kısa mesajlar ve e-postalarla bağış yapmaya zorluyor; bu hem verimsiz hem de tabanın güveni ve coşkusu için kötü. Ve Demokrat Parti'nin süper zenginlerden büyük miktarda para bağışı alma isteği, partinin zenginler arasında popüler olan ancak seçmenler arasında daha az popüler olan tutumlar sergilemesine neden oluyor.

Demokrat Parti elitlerinin bundan ders çıkarıp kitle enerjisinin olduğu yere mi yöneleceği yoksa büyük bağışçıları memnun etmeye çalışmaya devam mı edeceği henüz belli değil. Bu soru, yapay zekayı düzenleme çabaları açısından özellikle önemli olacak. Ayrıca, sağcıların hesap verebilirliğini sağlamak açısından da önemli olacak: sadece yürütme organı değil, Elon Musk gibi DOGE ile yaptığı çalışmalar da buna dahil. Aslında, işin özüne indiğimizde, Amerika Birleşik Devletleri'nde hukukun üstünlüğünü yeniden yapılandırmak çok zengin bazı insanları kızdıracak. İnsanların büyük para ve oligarşi söz konusu olduğunda önümüzde ne tür bir mücadele olduğunu fark etmediklerini düşünüyorum.

Boston Review: Demokrat Parti'nin ara seçimlerdeki ezici zaferlerinin, Trump gündeminin kesin bir reddini işaret ettiği sonucuna varmak kolay. Aynı zamanda, yürütme organı hala Trump ve Trump'a sadık kişilerin elinde; bu gerçeği başkan, partisinin yenilgisinin boyutları ortaya çıktıkça özellikle vurguladı. Demokratlar bundan sonra nereye gidecek? Parti, demokrasiyi Trump sağından kurtarma yönündeki belirtilen hedeflerini gerçekleştirmek için bu zaferlerini nasıl kullanabilir?

Grumbach: Şimdiye kadar seçmenlerden bahsettim. Amerikan siyasi kültüründe, siyaset bilimi alt alanımda ve yorumculukta, neredeyse sadece seçmenlerden bahsediyoruz. Seçmenlerin ne istediği sorusu önemli, ancak demokratik kurumları kurtarma hedefi için bu, bulmacanın sadece bir parçası.

İki partili bir sistemde, demokrasi ve hukukun üstünlüğü tehdit altındayken, diğer partinin federal hükümetin kontrolünü tamamen ele geçirmesi tek başına yeterli olmaz. Bu durum, özellikle şanslı coğrafi bölgelerdeki az sayıda öngörülemeyen seçmenin Senato'nun kontrolünü veya Seçim Kurulu'ndaki zaferi belirleyebildiği ABD sisteminde daha da belirgindir. Juan Linz ve Alfred Stepan'ın açıkladığı gibi, demokrasi "tek geçerli oyun" olduğunda pekişir. Ya da demokrasiyi "partilerin seçimleri kaybettiği bir sistem" olarak tanımlayan Adam Przeworski'yi düşünebilirsiniz.

Bu konuda, otoriter rejimleri devirmek için diğer ülkelerin gösterdiği çabalardan ders çıkarabiliriz. Brezilya'daki başkanlık seçimlerinde, seçmenler nihayetinde Flávio Bolsonaro'yu sandıkta reddettiler, ancak oyların sayılmasından sonra antidemokratik müdahalelere karşı özel olarak kurulan kurumların yardımına da güvenebildiler. Flávio'nun babası Jair'in 2023'te 6 Ocak tarzı bir darbe girişiminde bulunması nedeniyle karşılaştığı hesap verebilirlik (gerçek hapis cezası), Flávio'yu kendi darbe girişiminden caydırmaya yardımcı oldu. Bu hesap verebilirlik, gelecekteki seçim dönemlerinde potansiyel Bolsonaro'ların bunu tekrar denemesini de engelliyor. Macaristan'da, seçmenler Viktor Orbán'ın on altı yıllık iktidarından sonra tarihi bir dalga seçimiyle koalisyonu devirdiler. O zamandan beri, ülke Orbán'ın kabine bakanlarına karşı yolsuzluktan hesap sorma konusunda büyük ilerleme kaydetti ve parlamenter dokunulmazlık korumalarına karşı da adımlar attı.

Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ara seçim sonuçları, muhalefet partisine Kongre'de otoriter konsolidasyona karşı bir denetim mekanizması görevi görme gücü veriyor. Kongre komiteleri her türlü ağır suç ve kabahati soruşturabilir. Senato, özellikle federal yargıçlar olmak üzere, Trump'ın bu başkanlık döneminin geri kalanında herhangi bir adayını engelleyebilir. Ancak bu, elit Demokratların ihtiyatlı değil, agresif bir şekilde yönetmelerini gerektiriyor. Adam Bonica ve benim Şubat ayında bu sayfalarda yazdığımız gibi , "Otoriterleri daha makul olmakla yenemezsiniz. Onları daha kararlı olmakla ve ülkeyi en görünür zaaflarına karşı birleştirmekle yenersiniz: yolsuzlukları." Bakalım yeni Kongre çoğunlukları, bu anın gerektirdiği cesaretle yönetmeye yaklaşacak mı?

Jake Grumbach, Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley'deki Goldman Kamu Politikası Okulu'nda Doçent ve Boston Review'da editör olarak görev yapmaktadır. "Demokrasiye Karşı Laboratuvarlar: Ulusal Partiler Eyalet Politikalarını Nasıl Dönüştürdü" adlı kitabın yazarıdır.

Princeton'daki Demokratik Siyaset Çalışmaları Merkezi'nde doktora sonrası araştırmacı olarak çalışmıştır. Grumbach, demokratik kurumlar, işgücü, federalizm, ırksal ve ekonomik eşitsizlik ve istatistiksel yöntemler konularına ilgi duyarak Amerika Birleşik Devletleri'nin siyasi ekonomisini incelemektedir.